เสิ่นชิงจู๋จูบอย่างเร่าร้อน ถึงขั้นแฝงแรงอารมณ์ราวกับกำลังระบายความอัดอั้น ทั้งร่างแทบหลอมรวมเข้าไปในอ้อมอกของหลินหยวน
ผ่านไปเกือบครึ่งนาที เธอจึงยอมปล่อยเขาอย่างอาลัยอาวรณ์ แก้มทั้งสองข้างแต้มสีแดงระเรื่อชวนหลงใหล
ดวงตาหงส์หางตาชี้คู่นั้นพร่าไปด้วยม่านน้ำ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง คอเสื้อของชุดกี่เพ้าสีพื้นถูกกระชากเปิดกว้างกว่าเดิม เผยผิวเนียนลื่นเป็นประกายช่วงหนึ่ง
เรียวขาขาวยาวยังคงเกี่ยวรัดเอวหลินหยวนไว้แน่น สีแดงสดบนเล็บเท้าพราวสะดุดตาจนชวนเวียนหัว
หลินหยวนเช็ดรอยลิปสติกที่ยังติดมุมปาก ก่อนจะตบก้นกลมงอนของเธอเบา ๆ อย่างทั้งขำทั้งจนใจ
“พอหรือยังคุณหนูใหญ่ เก็บดอกเบี้ยพอหรือยัง?”
เสิ่นชิงจู๋ส่งเสียงฮึเบา ๆ แล้วไถลลงจากตัวเขาอย่างอ่อนระทวย ก่อนจัดชายชุดกี่เพ้าที่ถูกกดจนยับให้เรียบร้อย
“ถือว่านายได้กำไรไปนะ ไอ้คนไร้หัวใจ!”
เธอเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง เปิดช่องลับชั้นล่างสุด แล้วหยิบแฟลชไดรฟ์โลหะสีดำสนิทออกมา
รอยยิ้มทะเล้นบนใบหน้าหลินหยวนพลันเลือนหาย แววตาเย็นเยียบขึ้นทันที
“ข้างในมีอะไร?”
เสิ่นชิงจู๋โยนแฟลชไดรฟ์ให้เขา แล้วกอดอกไว้
“แฟ้มเก่าของสถานสงเคราะห์เมืองหลินเมื่อ 20 ปีก่อน หลังเหตุไฟไหม้ล้างตระกูลหลินในปีนั้น แฟ้มที่ไม่ทราบที่มาชุดหนึ่งถูกทำลายทิ้งด้วยวิธีทางกายภาพ”
“ฉันให้พ่อค้าข่าวกรองในต่างประเทศช่วยกู้ข้อมูลบางส่วนจากฮาร์ดดิสก์เก่าที่ถูกปลดระวางในห้องเก็บเอกสารของเมืองหลิน”
“ข้อมูลสำคัญในนั้นถูกลบไปหมดแล้ว เหลือเพียงรายชื่อรับเลี้ยงที่ไม่สมบูรณ์ฉบับหนึ่ง”
หลินหยวนกำมือทั้งห้าลง กอบแฟลชไดรฟ์โลหะไว้แน่นในฝ่ามือ เหลี่ยมคมของมันบาดจนเจ็บแปลบ
“มีชื่อน้องสาวฉันไหม?”
เสิ่นชิงจู๋ส่ายหน้า แววตาฉายความรู้สึกผิดขึ้นวูบหนึ่ง