“20 ปีก่อน?”
หลี่ต้าเฉียงลูบศีรษะล้านเลี่ยน สีหน้าไม่แน่ใจนัก
“น้องชาย นายถามกว้างไปหน่อยนะ เมื่อ 20 ปีก่อนเมืองหลินมีการเวนคืนที่ดินทั่วเมือง นายหมายถึงเรื่องไหนล่ะ?”
“คดีไฟไหม้ล้างตระกูลหลินทางเหนือของเมือง เคยได้ยินไหม?”
ห้องพักเงียบลงทันที
หลี่ต้าเฉียงขมวดคิ้วนึกอยู่นาน ก่อนจะส่ายหน้า
“ตอนนั้นฉันยังเด็กแค่ไหนกัน ทุกวันเอาแต่เที่ยวเล่นตามถนน จะไปรู้เรื่องตระกูลใหญ่โตพวกนั้นได้ยังไง”
หลินหยวนหันไปมองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกหลายคน พวกหนุ่ม ๆ ยิ่งฟังยิ่งงุนงง
“พี่หลิน ตอนนั้นผมเพิ่งเลิกฉี่รดกางเกงเอง!”
“นั่นสิ เมืองหลินมีตระกูลดังแซ่หลินด้วยเหรอ?”
หลินหยวนยิ้มบาง ๆ ก่อนจะดับก้นบุหรี่
ในปีนั้น ตระกูลหลินถูกไฟกลืนกินในชั่วข้ามคืน พ่อแม่เสียชีวิตอย่างอนาถ ส่วนน้องสาวหายสาบสูญ เขาซึ่งอายุเพียง 7 ขวบได้รับบาดเจ็บสาหัสจนเกือบตาย แต่โชคดีที่ตระกูลถังรับไปเลี้ยง
เมื่อ 7 ปีก่อน เขาเดินทางไปต่างประเทศ สังหารศัตรูท่ามกลางกองซากศพ จนขึ้นเป็นมือซ้ายอสูรแห่งอันดับหนึ่งในบัญชีมืด
เขาสืบเรื่องนี้มาตลอด 7 ปี แต่ทุกครั้งที่เข้าใกล้เบาะแสสำคัญ ร่องรอยก็มักถูกตัดขาด
หวังพึ่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยระดับล่างไม่กี่คน ก็คงไม่ต่างจากถามคนตาบอดให้หาทาง
หลินหยวนจึงลดความคาดหวังลง
“งั้นพวกคุณเคยเห็นผู้หญิงชื่อหลินเสี่ยวอวี่ในเมืองหลินไหม?”
“อายุยี่สิบต้น ๆ เวลายิ้มมีลักยิ้ม ตาโตมาก”
พอหลี่ต้าเฉียงได้ยิน บุหรี่ในปากก็แทบร่วง เขาตบต้นขาตัวเองดังเพียะ
“โธ่ น้องหลิน ถ้าบอกตั้งแต่แรกว่าตามหาคนนี้ก็จบแล้ว!”
บรรยากาศอึมครึมในห้องพักคลายลงในพริบตา
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหนุ่มสองคนส่งสายตาล้อเลียนกัน สีหน้าเจ้าเล่ห์