สีหน้าของชายหน้าพร้อยคล้ำลง เขาย้ายประแจในมือไปถือไว้ข้างขวา
“เรื่องของพี่เหลย ยังไม่ถึงคิวหมาเฝ้าประตูอย่างแกมาตัดสิน!”
หลี่ต้าเฉียงหัวเราะเย็นชา ก่อนถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง
“กูจะพูดซะอย่าง!”
“ไปขวางทางคนอื่นที่ไซต์ก่อสร้างทางใต้เมือง แล้วโดนสั่งสอน นั่นก็เพราะฝีมือสู้เขาไม่ได้ สมควรแล้ว!”
“โดนตีก็ต้องยืนให้ตรง ตัวเองดันไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหา จนกระดูกหัก ยังกล้ามาพาคนบุกถึงที่เพื่อเรียกค่ายาอีกหรือ?”
“ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป พวกพี่น้องในวงการของเมืองหลินได้หัวเราะจนฟันร่วงแน่!”
“ถ้ายังรู้จักดูสถานการณ์ ก็รีบพาพวกเศษสวะของแกไสหัวออกไปซะ!”
“ตอนนี้พี่หลินไม่อยู่บริษัท ต่อให้เขาอยู่ พวกแกก็อย่าหวังแตะคนของเซิ่งถังแม้แต่ปลายเส้นผม!”
แววตาของชายหน้าพร้อยวาววับด้วยความอำมหิต
“ไม่อยู่บริษัทหรือ?”
“กูไม่สนว่าเขาจะอยู่หรือไม่อยู่!”
“ในเมื่อแกออกหน้าปกป้องเขา งั้นก็เริ่มทวงหนี้จากแกก่อน!”
ชายหน้าพร้อยพุ่งเข้าใส่ในฉับพลัน ประแจขนาดใหญ่ในมือฟาดแหวกอากาศ ตรงเข้าหาใบหน้าของหลี่ต้าเฉียง!
หลี่ต้าเฉียงยกกระบองปราบจลาจลขึ้นรับไว้
เคร้ง!
ด้ามกระบองปราบจลาจลเป็นท่อกลวง พอโดนประแจขนาดใหญ่ฟาดเข้าอย่างจัง มันกลับงอพับลงไป แรงสะท้อนแล่นจากง่ามนิ้วโป้งทะลุขึ้นมาตามแขน ทำให้หลี่ต้าเฉียงถอยกรูดหลายก้าว
“อัดมันให้ตาย!”
ชายหน้าพร้อยตะโกนลั่น
ชายสวมเสื้อกล้ามสีดำกว่ายี่สิบคนด้านหลังกรูกันเข้ามา พวกเขาหมุนท่อเหล็กชุบสังกะสีในมือแล้วฟาดใส่หัวเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหนุ่มหลายคน
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรีบยกโล่ขึ้นกัน แต่โล่ที่ไม่ได้มาตรฐานทหารพวกนั้นถูกท่อนเหล็กฟาดเพียงไม่กี่ครั้งก็เสียรูป