เฉินซูเจี๋ยกำลังลนลานอย่างหนัก
อีกฝ่ายมีผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทองมาหลายคน!
ผู้อาวุโสหอศึกที่เป็นหัวหน้าถึงกับบรรลุขั้นก่อแก่นทองชั้นฟ้าที่ห้า!
ในเวลาเช่นนี้ ศิษย์พี่เจ้าสำนักยังกล้าคิดจะเอาเรือเหาะของคนอื่นอีกหรือ?
แต่ตอนนี้เฉินซูเจี๋ยก็ไม่มีอะไรให้ทำ เขาไม่มีพลังต่อสู้มากนัก จึงทำได้เพียงประเมินราคา
“ศิษย์พี่ เรือรบเมฆาทมิฬลำนี้ยาวกว่าห้าร้อยเมตร ตัวเรือสร้างจากวัสดุขั้นสี่จำนวนมาก”
“บนเรือยังมีค่ายกลครบถ้วน หากไม่เสียหาย อย่างน้อยก็มีค่าศิลาวิญญาณชั้นยอดสามพันก้อน”
“หากเจอคนที่ต้องการจริง ๆ ขายได้ถึงสี่หรือห้าพันก้อนก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้!”
“สี่หรือห้าพัน? มากขนาดนั้นเชียว!”
หลินหยางตาเป็นประกาย
เรือรบเมฆาทมิฬลำนี้มีค่ามากกว่ากระบี่เจ็ดดาราเสียอีก!
ดีเลย! วันนี้จะได้ร่ำรวยอีกแล้ว!
ซูเฉิงเห็นหลินหยางคิดจะยึดเรือจริง ๆ ก็ยิ่งกระวนกระวาย
“เจ้าสำนักหลิน อีกฝ่ายคือสำนักศักดิ์สิทธิ์ฉีอวิ๋นนะ!”
“ปืนใหญ่พลังวิญญาณขั้นสี่บนเรือรบเมฆาทมิฬ ยิงเพียงนัดเดียวก็เจาะปราณคุ้มกายของผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทองได้!”
เฉินซูเจี๋ยพยักหน้าเห็นด้วย
“เรือเหาะทองทมิฬของพวกเรา แม้จะมีขนาดใหญ่ แต่หลัก ๆ ใช้ขนส่งวัสดุกับผู้โดยสาร”
“หากสู้กันจริง ๆ อีกฝ่ายยิงไม่เกินสองนัด เรือเหาะของเราก็พังเป็นชิ้น ๆ แล้ว!”
ระหว่างที่ทั้งสองพูดกัน
ค่ายกลโจมตีบนเรือรบเมฆาทมิฬก็เริ่มส่องสว่างขึ้นทีละน้อย
กระบอกปืนใหญ่สีดำขนาดมหึมาหลายกระบอกยื่นออกมาจากสองฟากเรือ ปากกระบอกปืนแต่ละอันเปล่งแสงสีแดงคล้ำ
ผู้บำเพ็ญในโรงหลอมศาสตราต่างตึงเครียดขึ้นมาทันที!
พวกเขาเพิ่งเข้าร่วมสำนักกระบี่ชิงหยวน
ครอบครัวและทรัพย์สินทั้งหมดอยู่บนเรือลำนี้ หากถูกยิงถล่มจริง ๆ
คนหลายพันคนรอดมาได้ครึ่งหนึ่งก็นับว่าโชคดีแล้ว!
ผู้อาวุโสหอศึกแห่งสำนักศักดิ์สิทธิ์ฉีอวิ๋นยืนอยู่ตรงหัวเรือรบเมฆาทมิฬ
เมื่อเห็นสีหน้าตึงเครียดของผู้คนบนเรือฝั่งตรงข้าม เขาก็แค่นหัวเราะเย็นชา
“เจ้าสำนักหนุ่มแห่งสำนักกระบี่ชิงหยวน!”
“ข้าไม่สนว่าเจ้าใช้วิธีลอบโจมตีแบบใดทำร้ายผู้อาวุโสของสำนักศักดิ์สิทธิ์ฉีอวิ๋น”
“ตอนนี้จงคุกเข่าคลานมาขอขมา แล้วให้พวกเราถลกหนังเลาะเอ็นเจ้าเสีย!”