บนเรือรบเมฆดำ
ผู้คนจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ฉีอวิ๋นมองหลินหยางที่ถือกระถางกลืนราชันไว้ในมือข้างหนึ่ง และธงวิญญาณอาฆาตไว้ในมืออีกข้าง ต่างไม่มีใครกล้าพูด
นั่นคือสิงโตทองอัสนีคลั่งขั้นห้า พลังต่อสู้เทียบได้กับผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทองช่วงปลาย!
แต่กลับพุ่งออกไปได้ไม่ถึงสิบลมหายใจ ร่างกายก็ถูกหลอมเป็นโอสถถึง 100 เม็ด ส่วนวิญญาณก็ถูกจับยัดเข้าไปในธงวิญญาณอาฆาต!
ตั้งแต่ต้นจนจบ มันไม่มีโอกาสตอบโต้แม้แต่น้อย!
ผู้อาวุโสพันผ้าพันแผลที่ถูกหลินหยางถอนฟันไปสิบกว่าซี่ก่อนหน้านี้ อดถอยหลังไปอีกหลายก้าวไม่ได้
“ท่านประมุขจ้าน พวกเรายอมรับผิดดีหรือไม่?”
“คนผู้นี้ดูท่าจะโหดเหี้ยมยิ่งกว่าบรรพชนของบรรพชนพวกเราเสียอีก!”
สีหน้าของประมุขจ้านเปลี่ยนไปมาไม่หยุด
แม้แต่สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ประจำสำนักยังถูกหลอมเป็นโอสถ แล้วพวกเขาจะเอาอะไรไปสู้?
เขาสูดลมหายใจลึก ก้าวออกไปข้างหน้า
“สหายเต๋าท่านนี้!”
“เรื่องเมื่อครู่อาจเป็นความเข้าใจผิดบางประการ!”
“สำนักศักดิ์สิทธิ์ฉีอวิ๋นของพวกเราเป็นขุมกำลังใต้สังกัดสำนักมารฟ้า!”
“ทุกปีพวกเรามอบศิลาวิญญาณและวัตถุดิบจำนวนมากให้สำนักมารฟ้า จึงได้รับการคุ้มครองจากสำนักมารฟ้า!”
“หากสหายเต๋ายอมปล่อยพวกเราไป เรื่องวันนี้ก็ถือว่าแล้วกันไป!”
“พวกเราขอรับรองว่าจะไม่ไปรังควานสำนักกระบี่ชิงหยวนอีก!”
เขาจงใจกล่าวชื่อสำนักมารฟ้าเสียงดัง สำนักมารฟ้าเป็นสำนักมารชั้นหนึ่ง
ในสำนักไม่เพียงมีผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทองจำนวนมาก ยังมีบรรพชนขั้นแก่นทองคอยดูแลอีกด้วย!
หากเป็นสำนักชั้นสองทั่วไป เมื่อได้ยินชื่อนี้ อย่างน้อยก็ต้องไว้หน้ากันบ้าง
หลินหยางยกมือขึ้น กล่าวด้วยสีหน้าเปี่ยมคุณธรรมว่า “พอเถอะ พวกเจ้าสังหารคน หลอมศพ กักขังวิญญาณชิงดวงจิต ทำชั่วสารพัด ใครจะไปนับญาติกับพวกผู้บำเพ็ญมารอย่างพวกเจ้า!”
“สำนักกระบี่ชิงหยวนของข้าคือผู้นำฝ่ายธรรมะ วันนี้ข้าจะกำจัดมารผดุงคุณธรรม คืนความสงบสว่างไสวให้ใต้หล้า!”
ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น ผู้คนบนเรือเหาะทั้งสองลำต่างเงียบงัน
ไออำมหิตม้วนทะลักออกมาจากธงวิญญาณอาฆาตไม่หยุด ราชันปีศาจขั้นห้าตนหนึ่งเพิ่งถูกกระถางกลืนราชันหลอมเป็นโอสถ