ผู้อาวุโสสองคนจากสำนักเต๋าจื่อเฟิงและสำนักหั่วอวิ๋นยังคงจ้องเฉินซูเจี๋ยด้วยความตะลึงงัน
ออกไปไม่ถึงสามก้านธูป
ขั้นตำหนักม่วงสมบูรณ์ กลับกลายเป็นยอดฝีมือขั้นก่อแก่นทองเสียแล้ว!
ใครเห็นเข้าจะไม่ตะลึงได้อย่างไร?
แต่เฉินซูเจี๋ยไม่มีแก่ใจจะสนใจพวกเขาแล้ว
ตอนนี้เขาเพิ่งทะลวงขั้นก่อแก่นทอง ทั้งยังได้เป็นเจ้าหอโถงหลอมศาสตราของสำนักกระบี่ชิงหยวน กำลังฮึกเหิมมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง!
“มัวยืนอึ้งอะไรกันอยู่?”
“รีบเก็บข้าวของ เตรียมย้ายบ้าน!”
เฉินซูเจี๋ยโบกมือใหญ่ เริ่มจัดการทันที
“เตาหลอมศาสตราทั้งหมด แยกใส่แหวนเก็บของคนละวง!”
“คลังวัสดุ ให้ผู้อาวุโสเป็นคนเก็บ จำไว้ว่าอย่ารื้อเอาลวดลายค่ายกลบนกำแพงออกมาตรง ๆ”
“ทำเครื่องหมายตามลำดับให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยขนไปพร้อมกับอิฐกำแพง”
“พอถึงสำนักกระบี่ชิงหยวน ข้ายังต้องสร้างโรงหลอมศาสตราทั้งหมดขึ้นใหม่ให้เหมือนเดิมทุกกระเบียดนิ้ว!”
เหล่าช่างหลอมศาสตราพลันยุ่งวุ่นวายขึ้นมา
บ้างรื้อเตาหลอมศาสตรา บ้างเก็บวัสดุ บางคนถือศิลาบันทึกภาพ จดจำผังของโรงหลอมศาสตราทั้งหมดไว้ล่วงหน้า
ลูกมือหลอมศาสตราหลายคนหมอบอยู่กับพื้น เงื้อค้อนขึ้นมา แม้แต่อิฐปูพื้นก็ยังเริ่มแซะออกมาทีละก้อน!
กร๊อบ!
อิฐปูพื้นสีเขียวก้อนหนึ่งถูกงัดออกมาได้ทั้งก้อน
ช่างหลอมศาสตราที่อยู่ข้าง ๆ มุมปากกระตุกยิก
“เจ้าหอโถง อิฐปูพื้นนี่จะเอาไปทำอะไรหรือขอรับ?”
“ต้องเอาไปทั้งหมด!”
เฉินซูเจี๋ยถลึงตา
“อิฐพวกนี้มีความพิเศษ ก้อนหนึ่งมีราคาหลายร้อยศิลาวิญญาณระดับล่าง ทิ้งไว้ที่นี่แล้วเจ้าจะซื้อของใหม่มาให้ข้าหรือ?”
“ได้ ข้าจะไปเอาเดี๋ยวนี้!”
“เจ้าหอโถง กำแพงก็รื้อไปด้วยหรือขอรับ?”
“รื้อ!”
“แล้วประตูใหญ่ล่ะ?”
“รื้อด้วย!”
“ต้นไม้เก่าแก่หน้าประตูนั่นล่ะขอรับ?”
“ต้นนั้นสำคัญที่สุด ขุดไปพร้อมดิน!”
เฉินซูเจี๋ยกล่าวอย่างจริงจัง
“นั่นคือต้นไม้นำโชค ข้าใช้ศิลาวิญญาณระดับสูงสุดหลายร้อยก้อนซื้อมา ช่วยเพิ่มโอกาสให้พวกเราหลอมศาสตราวิเศษคุณภาพสมบูรณ์แบบได้!”
เหล่าช่างหลอมศาสตราโดยรอบพยักหน้ารัว ๆ
เข้าใจแล้ว อิฐสักก้อนก็ห้ามเหลือไว้ให้เมืองไคหยาง ต้องขนไปทั้งหมด ถึงตอนนั้นค่อยจำลองกลับมาให้เหมือนเดิมทุกประการ