หลินหยางยกนิ้วขึ้นดีดหน้าผากเสี่ยวเฮย
เพียะ!
“เจ้าตัวตะกละ อยากกินก็บอกว่าอยากกินสิ เมื่อไรเจ้าจะไม่ต้องบำรุงร่างกายบ้าง?”
เสี่ยวเฮยใช้กรงเล็บทั้งสองกุมหัว สีหน้าไม่ยอมรับ
“ข้าเพิ่งช่วยเจ้าแย่งเรือเหาะระดับสี่มาลำหนึ่ง กินของวิเศษไปสักสองสามชิ้นแล้วจะเป็นอะไร?”
“หมาบ้านเจ้าที่ดินทำงาน ยังมีกระดูกให้กินเลย!”
“เอาน่า ๆ ไม่ขาดของเจ้าแน่”
หลินหยางหยิบแหวนเก็บของหลายวงขึ้นมา แล้วใช้ญาณเทวะสำรวจเข้าไปทีละวง
หากไม่ดูคงไม่รู้ พอได้เห็น ดวงตาของหลินหยางก็พลันเป็นประกาย!
ผู้บำเพ็ญมารขั้นก่อแก่นทองหลายคนของสำนักศักดิ์สิทธิ์ฉีอวิ๋นร่ำรวยไม่น้อยจริง ๆ!
โดยเฉพาะเจ้าหอศึกหลี่เลี่ยง ไม่เสียทีที่อยู่ขั้นก่อแก่นทองช่วงกลาง ร่ำรวยยิ่งกว่านักพรตแมวป่าเสียอีก
ในแหวนเก็บของวงหนึ่งมีหินวิญญาณชั้นเลิศบรรจุอยู่มากกว่าสามร้อยก้อน
ส่วนแหวนเก็บของที่เหลือรวมกันแล้ว
จำนวนหินวิญญาณชั้นเลิศทั้งหมดกลับมีมากกว่าเจ็ดร้อยก้อน!
“โอ้โห! ต้องแบบผู้บำเพ็ญมารนี่สิ ถึงจะร่ำรวย!”
นอกจากหินวิญญาณชั้นเลิศแล้ว ข้างในยังมีหินวิญญาณชั้นสูง ยาโอสถ ยันต์ และวัตถุดิบอีกมากมาย
ข้าวของสารพัดกองเต็มแหวนเก็บของหลายวง
สิ่งของบางชิ้นยังมีตราสัญลักษณ์ของสำนักอื่นติดอยู่ชัดเจน
เห็นได้ชัดว่าเป็นของที่ปล้นชิงมาหลังสังหารเจ้าของ
เฉินซูเจี๋ยเดินเข้ามาใกล้ ประเมินคร่าว ๆ แล้วกล่าวว่า
“เจ้าสำนัก ของเหล่านี้รวมกันแล้ว อย่างน้อยก็มีมูลค่ากว่าหนึ่งพันหินวิญญาณชั้นเลิศ!”
“ในนั้นยังมีของวิเศษระดับสี่อยู่หลายชิ้น หากนำไปประมูล ราคาอาจสูงกว่านี้อีก”
หินวิญญาณชั้นเลิศเจ็ดร้อยกว่าก้อน!
ของเบ็ดเตล็ดมูลค่ากว่าหนึ่งพันหินวิญญาณชั้นเลิศ!
แถมยังมีเรือรบเมฆดำที่มีมูลค่าสี่ถึงห้าพันหินวิญญาณชั้นเลิศอีกลำ!
เที่ยวนี้หลินหยางทำกำไรได้มหาศาลจริง ๆ
เสี่ยวเฮยนั่งยองอยู่ข้าง ๆ ดวงตาสุนัขทั้งสองข้างเป็นประกายวาววับ
“หลินหยาง ข้ารู้สึกว่าปล้นชิงนี่ได้เงินไวจริง ๆ!”
“ปล้นชิงอะไรกัน?”
หลินหยางทำหน้าขึงขัง
“พวกเรากำลังกำจัดมารผดุงคุณธรรม”
“ของของผู้บำเพ็ญมารจะปล่อยให้ค้างอยู่ในมือพวกเขา เพื่อก่อกรรมทำเข็ญต่อไปได้อย่างไร?”
หลี่ชิงเสวียนรีบพยักหน้า
“ศิษย์พี่เจ้าสำนักกล่าวถูกต้อง!”