“เสี่ยวเฮย ไปเรียกเสี่ยวหลี่ หวังเถี่ย หลิ่วจือหาน แล้วก็เหล่าเฉินมาให้หมด”
“บอกว่าพร้อมออกเดินทาง ไปยึดทรัพย์สินของสำนักเจ็ดดารา!”
เสี่ยวเฮยลุกขึ้นยืน ร่างของมันสั่นเบา ๆ
พรวด ๆ ๆ ๆ!
ร่างแยกสุนัขดำขนาดเท่าฝ่ามือทั้งสี่ตัวปรากฏขึ้นพร้อมกันภายในถ้ำ
เสี่ยวเฮยกระแอมเบา ๆ
“ได้ยินกันแล้วใช่ไหม?”
“ใครเรียกคนมาได้ก่อน ข้าจะให้รางวัลเป็นอาวุธหนึ่งชิ้น!”
ดวงตาสุนัขของร่างแยกทั้งสี่เป็นประกายพร้อมกัน ก่อนจะแปรเป็นลำแสงสีดำสี่สาย พุ่งออกจากถ้ำชิงหยวนอย่างรวดเร็ว
มุมปากของหลินหยางกระตุก
“เดี๋ยวนะ เจ้าให้รางวัลอาวุธแก่ร่างแยก สุดท้ายมันก็กลับเข้าไปอยู่ในท้องเจ้าไม่ใช่หรือ?”
“เจ้าเข้าใจอะไร?”
เสี่ยวเฮยเชิดหัวขึ้น
“ได้คุยโวสักหน่อยก็ฟินแล้ว”
ไม่นานนัก
หลี่ชิงเสวียน หวังเถี่ย หลิ่วจือหาน และเฉินซูเจี๋ยก็มาถึงถ้ำชิงหยวนตามลำดับ
เหนือสำนัก เรือเหาะขนาดมหึมาสองลำทยอยร่อนลงมา
ลำหนึ่งคือเรือเหาะสีทองคล้ำของโรงหลอมศาสตราไคหยาง
อีกลำคือเรือรบเมฆดำที่แย่งมาจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ฉีอวิ๋น
เพียงสองวันสั้น ๆ เรือรบเมฆดำก็เปลี่ยนโฉมไปจนแทบจำไม่ได้!
ตัวเรือสีดำสนิทแต่เดิมถูกทาทับด้วยสีเขียวทั้งหมด
หัวสัตว์ดุร้ายตรงหัวเรือก็ถูกรื้อออก แล้วเปลี่ยนเป็นอักขระกระบี่สีเงินขาวขนาดใหญ่ทีละชิ้น
แม้แต่ด้านนอกลำกล้องปืนทั้งสองข้างก็ยังมีลายเมฆเพิ่มขึ้นมามากมาย
เมื่อมองดูแล้ว กลิ่นอายมารลดน้อยลง แต่กลับเพิ่มความสง่างามเยี่ยงเซียนขึ้นหลายส่วน
“ไม่เลวนี่!”
หลินหยางเดินวนดูเรือเหาะอยู่สองสามรอบ
“เหล่าเฉิน เจ้าแต่งโฉมได้ดีทีเดียว!”
เฉินซูเจี๋ยยืดอกทันที
“แน่นอน! ศิษย์พี่ประมุข นอกจากหลอมศาสตราแล้ว รสนิยมของข้าก็ทันสมัยไม่แพ้ใคร!”
“สีดำทะมึนแบบก่อนหน้านี้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี”
“ตอนนี้หล่อเหลาแค่ไหน! ดูมีบรรยากาศของสำนักฝ่ายธรรมะขึ้นเยอะ!”
เสี่ยวเฮยเงยหน้ามองเรือเหาะ
“ข้ากลับรู้สึกว่าหัวสัตว์แบบเดิมดูน่าเกรงขามกว่า”
เฉินซูเจี๋ยโบกมือ
“พวกเราเป็นสำนักกระบี่ ไม่ใช่คอกเลี้ยงสัตว์ จะเอาหัวสัตว์มาแขวนเต็มหัวเรือทำไม?”
เมื่อทุกคนมาพร้อมแล้ว หลินหยางก็ไม่พูดพล่ามอีก
เขาหยิบตราประมุขสำนักเจ็ดดาราออกมา โบกให้ทุกคนดู