เมืองเจิ้นอวี้ สำนักพยากรณ์หลวงส่วนลึกที่สุด
เจ้าสำนักพยากรณ์หลวงกำลังดื่มชากับเจ้าเมืองเจิ้นอวี้
“คนจากนอกฟ้ารุ่นนี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ”
เจ้าสำนักวางถ้วยชาลง ใบหน้าเผยความพึงพอใจอยู่หลายส่วน
“คนที่เจ้าส่งมายังสำนักพยากรณ์หลวงเมื่อหลายวันก่อน ส่วนใหญ่ก็ใช้เครื่องสังเกตการณ์ดาราระดับต่ำได้ด้วยตนเองแล้ว”
“โดยเฉพาะสองสามคนนั้น พวกเขามีแนวคิดแปลกใหม่ไม่น้อย ทั้งด้านการคำนวณดาราศาสตร์และการศึกษากลไก”
“ด้วยความเร็วเช่นนี้ อีกไม่กี่เดือนพวกเขาก็จะกลายเป็นกำลังหลักของสำนักพยากรณ์หลวงแล้ว!”
เจ้าเมืองเจิ้นอวี้พยักหน้า
“เร็วถึงเพียงนี้เชียว! การฝึกคนเก่งสักคนตามปกติ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหลายปี หรือถึงขั้นสิบกว่าปี คนจากนอกฟ้าพวกนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ”
จากนั้นเจ้าเมืองเจิ้นอวี้ก็กล่าวด้วยสีหน้ากังวล
“ช่วงนี้รอยแยกแดนนรกปรากฏถี่ขึ้นเรื่อย ๆ”
“สัญญาณต่าง ๆ ชี้ว่า โลกแดนนรกอาจรุกรานทวีปแดนเซียนอีกครั้ง!”
“คนจากนอกฟ้าพวกนี้ฝึกฝนได้รวดเร็วอย่างยิ่ง ทั้งยังเพิ่มขั้นพลังได้ด้วยการสังหารอสูร”
“ข้าคิดว่าพวกเขาคือผู้พลิกสถานการณ์ที่มาเพื่อรับเคราะห์!”
แท้จริงแล้วเมืองเจิ้นอวี้เคยมีชื่อว่าเมืองคุมคุก ที่นี่มีหน้าที่สะกดแดนนรกในบริเวณนี้ เพียงแต่ตลอดหมื่นปีที่ผ่านมาแดนนรกปรากฏน้อยลงเรื่อย ๆ จึงค่อย ๆ เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองเจิ้นอวี้
สีหน้าของเจ้าสำนักเคร่งขรึมขึ้น
“เจ้าเมืองวางใจเถิด ข้าจะเร่งฝึกฝนพวกเขาให้หนักขึ้น!”
“ดี”
เจ้าเมืองเจิ้นอวี้กล่าว “ทางข้าเองก็เตรียมคัดเลือกคนจากนอกฟ้าที่มีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้โดดเด่น แล้วแยกตั้งเป็นกองกำลังหนึ่ง เป็นกองกำลังผู้เล่นจากนอกฟ้าที่แข็งแกร่งที่สุด”
ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน จู่ ๆ ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น
ปัง!
ประตูห้องถูกผลักเปิดอย่างแรง
ผู้บำเพ็ญชราหนวดเคราขาวโพลนวิ่งเข้ามาอย่างหอบหืด
“ท่านเจ้าสำนัก! เกิดเรื่องแล้ว!”
“ดาว ดาวถูกคนต่อยเข้าแล้ว!”
เจ้าสำนักชะงักงัน
“อะไรนะ ลิงที่ไหน? ในเมืองเปิดสวนสัตว์แห่งใหม่หรือ?”
ผู้บำเพ็ญชราหนวดเคราขาวร้อนใจจนกระทืบเท้า
“ไม่ใช่ลิงบนพื้นดิน!”
“เป็นดาวบนฟ้าต่างหาก!”
“ดาวชิงเกิง ดาวชิงเกิงถูกคนต่อยจนบุบไปแล้ว!”
พรวด!