“พูดเรื่องคุณธรรมอย่างนั้นหรือ?”
เต้าซื่อหลีฮวายืนอยู่เบื้องหน้าแมวปีศาจลายดอกหลายพันตัว ใบหน้าเปี่ยมความเที่ยงธรรม
“ที่ว่าธรรมะกับอธรรมอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันไม่ได้ แล้วข้าจะมีคุณธรรมอะไรให้ต้องพูดกับพวกมารอาฆาตอย่างพวกเจ้า?”
ผู้อาวุโสสำนักประตูอสูรอาฆาตเดือดดาลจนทนไม่ไหว จึงชี้ฟ้าด่ากราด “เจ้าเป็นผู้อาวุโสสำนักมารฟ้า ยังกล้าเรียกตัวเองว่าฝ่ายธรรมะอีกหรือ?”
“เมื่อก่อนก็เรื่องเมื่อก่อน ตอนนี้ก็เรื่องตอนนี้ ข้าละทางมืดหันเข้าหาแสงสว่างด้วยตัวเองแล้ว วันนี้ถึงคราวพวกเจ้าถูกลงทัณฑ์!”
“ฆ่า!”
แมวปีศาจลายดอกหลายพันตัวพุ่งเข้าไปในสำนักประตูอสูรอาฆาตพร้อมกัน
เสี่ยวเฮยตามไปติด ๆ
ส่วนหวังเถี่ยพาศิษย์สำนักกระบี่ชิงหยวนกว่าร้อยคนเหาะลงมาจากเรือเหาะ
ค่ายกลพิทักษ์สำนักถูกหลินหยางฟาดฝ่ามือเดียวจนแหลกไปแล้ว
ประมุขสำนักประตูอสูรอาฆาต ทูตดำขาว และยอดฝีมือส่วนใหญ่ในสำนัก ล้วนตายอยู่ที่สำนักกระบี่ชิงหยวนหมดแล้ว
คนที่เหลืออยู่ย่อมต้านไม่ไหว!
แมวปีศาจลายดอกหลายพันตัวบุกเข้าไปในประตูสำนัก เห็นใครก็พุ่งเข้าใส่
ไอหมอกดำทะมึนพลุ่งพล่าน ศิษย์สำนักประตูอสูรอาฆาตคนแล้วคนเล่าถูกอุ้งเท้าแมวตบจนล้มลงกับพื้น!
“หนี!”
“ประมุขตายแล้ว ค่ายกลพิทักษ์สำนักก็พังแล้ว!”
“รีบออกไปจากที่นี่!”
ผู้อาวุโสตำหนักม่วงคนหนึ่งของสำนักประตูอสูรอาฆาตเห็นท่าไม่ดี จึงกัดปลายลิ้นจนขาดแล้วเผาผลาญแก่นโลหิตทันที
ตูม!
แสงวิญญาณสีเลือดจำนวนมหาศาลปะทุออกจากร่าง!
ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นหลายเท่าในพริบตา กลายเป็นลำแสงสีเลือดพุ่งออกไปนอกหุบเขา!
ขอเพียงหนีออกจากสำนักประตูอสูรอาฆาตได้ เขาก็แค่หาที่ซ่อนตัวสักหลายสิบปี ย่อมยังมีโอกาสกลับมาผงาดอีกครั้ง!
ทว่าเพิ่งเหาะขึ้นไปกลางอากาศ อุ้งเท้าสุนัขยักษ์ที่ลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีแดงคล้ำก็ฟาดมาจากด้านข้าง!
“ยังคิดจะหนีอีกหรือ?”
ปัง!
ลำแสงสีเลือดระเบิดแตกในทันที!
ผู้อาวุโสตำหนักม่วงผู้นั้นร้องโหยหวน ร่างหมุนคว้างตกลงมาจากฟ้า!
ตูม!
พื้นดินถูกกระแทกจนเป็นหลุมลึกกว่าสิบเมตร
เสี่ยวเฮยลอยอยู่กลางอากาศ ก้มมองลงไปแวบหนึ่ง
“อยู่ใต้จมูกข้าแท้ ๆ ยังคิดจะเผาผลาญแก่นโลหิตหนีอีกหรือ?”
“คิดว่าข้าตาบอดหรือไร?”