บนเรือเหาะสีคราม
หลินหยางก้มมองเทือกเขาเบื้องล่างที่ค่อย ๆ เคลื่อนถอยหลัง ก่อนขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
“เสี่ยวหลี่ ทำไมเรือลำนี้ถึงช้านัก?”
หลี่ชิงเสวียนยืนอยู่หัวเรือ ควบคุมแท่นค่ายกลของเรือเหาะ
“ศิษย์พี่เจ้าสำนัก แม้เรือเหาะลำนี้จะเก่าไปบ้าง แต่ความเร็วก็ไม่ได้นับว่าช้า หากบินเต็มกำลัง หนึ่งชั่วยามบินได้หนึ่งพันกิโลเมตร!”
“แค่หนึ่งพันกิโลเมตรเอง”
หลินหยางคำนวณดู
สำนักประตูอสูรอาฆาตอยู่ห่างจากสำนักกระบี่ชิงหยวนสามพันกิโลเมตร
ด้วยความเร็วระดับนี้ พวกเขาต้องบินอีกตั้งหกชั่วโมง!
ตอนขามาเขาไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะตอนนั้นกำลังหลอมรวมเจตจำนงกระบี่อยู่
แต่ตอนนี้ เขาร้อนใจอยากกลับถ้ำบำเพ็ญแล้ว!
เพิ่งได้หินวิญญาณชั้นยอดมาถึงยี่สิบหกก้อนจากแหวนเก็บของของเต้าซื่อหลีฮวา
ตอนนี้เขาอยากรีบซื้อปราณทองคำเกิงบริสุทธิ์กับศิลารูนวิถียุทธ์ แล้วฝึกเคล็ดแสงกระบี่หมื่นเงาระดับ 88 ให้บรรลุขั้นสมบูรณ์โดยเร็ว!
จากนั้นก็จะฝึกตราประทับตะวันใหญ่พลิกฟ้าต่อ!
ขอเพียงฝึกตราประทับสุดท้ายจนสมบูรณ์ แล้วรวมตราทั้งสามเป็นหนึ่ง เขาก็จะหยั่งรู้วิชาระดับตำนานอย่างตราประทับเทพคืนสู่ปฐมกำเนิดสามส่วนได้เอง!
ยังมีเรื่องให้ทำอีกตั้งมากมาย
ใครจะมีเวลายืนรับลมบนเรือพัง ๆ ตั้งหกชั่วโมงกัน?
“เสี่ยวหลี่ ประคองค่ายกลให้มั่นคง”
หลินหยางเดินไปยังส่วนหน้าสุดของเรือเหาะ
หลี่ชิงเสวียนชะงักไปเล็กน้อย
“ศิษย์พี่เจ้าสำนัก ท่านจะทำอะไรหรือ?”
“เร่งความเร็ว”
หลินหยางสะบัดมือ
ศาสตราวิเศษระดับสี่ชั้นตำนาน ธงวิญญาณอาฆาต พลันปรากฏขึ้นในมือ!
ฟู่——
ผืนธงสีม่วงดำพลิ้วไหวขึ้นเองทั้งที่ไร้สายลม!
ไอปราณมารมหาศาลทะลักออกมาจากธงวิญญาณอาฆาต!
ชั่วพริบตา เมฆดำทะมึนก็เข้าปกคลุมเรือเหาะสีครามทั้งลำ!
ชั้นเมฆสีม่วงดำแผ่ขยายออกไปโดยรอบไม่หยุด
ใบหน้าผีบิดเบี้ยวจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏเลือนรางอยู่ในหมอกเมฆ!
เสียงร้องโหยหวนแหลมสูงดังมาจากส่วนลึกของเมฆดำเป็นระยะ!
เรือเหาะสีครามที่เดิมก็พังยับเยินอยู่แล้ว พอถูกเมฆมารห่อหุ้ม ภาพลักษณ์ก็เปลี่ยนไปในทันที
หลินหยางยืนอยู่หัวเรือ มือถือธงวิญญาณอาฆาต
ข้างกายยังมีเสี่ยวเฮยกับเต้าซื่อหลีฮวาติดตามอยู่ด้วย
มองอย่างไรก็ไม่เหมือนสำนักฝ่ายธรรมะเลยสักนิด!