บนเรือเหาะสีคราม
หมอกโลหิตผืนใหญ่ลอยตามสายลมจากหุบเขา ผ่านเหนือดาดฟ้าเรือ
หลี่ชิงเสวียนยืนนิ่งอยู่กับที่ เลือดหลายหยดกระเซ็นเปื้อนใบหน้าซีกหนึ่ง
ในเวลานี้ เขาสัมผัสกลิ่นอายของเต้าซื่อหลีฮวาไม่ได้อีกแล้วจริง ๆ
หลี่ชิงเสวียนงุนงงไปทั้งคน ยิ่งกว่าพ่อครัวฟ่านที่กระทืบเท้าหนึ่งพันครั้งในเรื่อง “ขายไม้เท้า” เสียอีก!
เมื่อครู่เจ้าสารเล่าแก่นั่นเป็นผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทองเชียวนะ!
แต่เพิ่งมาถึงเร็วเพียงใด ก็ตายเร็วเพียงนั้น
ศิษย์พี่เจ้าสำนักเพียงสะบัดมือกลับมาตบทีเดียว คนก็ระเบิดเป็นชิ้น ๆ คาที่!
หายวับไปไร้ร่องรอย ถูกตบจนกลายเป็นหมอกโลหิต
“ตายแล้วหรือ?”
หวังเถี่ยเบิกตากว้างจนแทบถลน
เมื่อครู่เขายังเตรียมจะพุ่งเข้าไปช่วยอยู่เลย แต่เพิ่งชักดาบออกมาได้ครึ่งเดียว การต่อสู้ก็จบลงแล้ว!
“ศิษย์พี่เจ้าสำนักยังไม่ได้ใช้กระบี่เลยนะ!”
“พลังร่างกายนี่น่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้วกระมัง?”
เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์สำนักกระบี่ชิงหยวนรอบข้างต่างพากันตะลึงงัน
พวกเขาหลายสิบคนร่วมมือกัน ใช้เคล็ดกระบี่ชิงหยวน แต่ยังสังหารร่างแยกจากไอสีดำที่แมวปีศาจลายดอกควบแน่นขึ้นมาไม่หมด
หลินหยางเพียงตบส่ง ๆ ทีเดียว ก็จัดการการต่อสู้ได้โดยตรง!
ความแตกต่างนี่ช่างเกินจริงไปแล้ว!
หลิ่วจือหานยืนอยู่ข้าง ๆ ดวงตาคู่สุกใสเป็นประกาย หน้าอกอวบอิ่มขาวผ่องขยับขึ้นลง
ผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทอง!
เมื่อก่อนคนทั้งสำนักกระบี่ชิงหยวนยังต้องแหงนหน้ามองยอดฝีมือระดับนี้!
รอบเขตเฮยซาน ผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทองคนใดก็สามารถก่อตั้งสำนักและครองอำนาจในถิ่นหนึ่งได้
แต่บุคคลเช่นนี้เมื่อมาอยู่ต่อหน้าหลินหยาง กลับรับแม้แต่ฝ่ามือเดียวยังไม่ไหว!
บัดนี้ศิษย์พี่เจ้าสำนักแข็งแกร่งถึงเพียงใดกันแน่?
เพียงหลิ่วจือหานคิดถึงเรื่องนี้ หัวใจของนางก็เต้นเร็วขึ้นหลายจังหวะโดยไม่รู้ตัว
หลินหยางกลับไม่รู้สึกอะไรนัก เขาสะบัดมือสองสามที ก่อนหันไปมองหลี่ชิงเสวียน
“เมื่อครู่นั่นตัวอะไรน่ะ?”
“ลืมตาปุ๊บก็ร้องลั่นแล้วพุ่งเข้ามา ทำเอาฉันสะดุ้งหมด”
หลี่ชิงเสวียนเช็ดหยดเลือดบนใบหน้า สีหน้ายังหวาดหวั่นไม่หาย
“ขอบคุณศิษย์พี่เจ้าสำนักที่ลงมือช่วย”
“เจ้าตัวนั้นน่าจะเป็นผู้บำเพ็ญมารที่สำนักประตูอสูรอาฆาตเชิญมา”