“อายุขัย 1,000 ปี?”
“พูดบ้าอะไรกัน!”
“อะไรของเจ้า เป็นยมบาลหรือไร? อยากแก้บัญชีชีวิตและความตายอย่างไรก็ได้หรือ?”
“สมบัติล้ำค่าฟ้าดินที่ช่วยยืดอายุได้ 100 ปี ยังมากพอให้ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองเข่นฆ่ากันแทบตาย!”
“จู่ ๆ ก็มาบอกว่าจะทำให้คนมีชีวิตเพิ่มอีก 1,000 ปี ต่อให้โม้ก็ไม่มีใครโม้กันแบบนี้หรอกกระมัง?”
โรงหลอมศาสตราพลันอื้ออึงขึ้นมาแทบจะทันที แทบไม่มีใครเชื่อคำพูดของหลินหยางเลย
นั่นคืออายุขัย 1,000 ปีเชียวนะ!
อย่าว่าแต่ผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทองเลย ต่อให้เป็นประมุขเมืองกระบี่ฉางชิง หรือบรรพชนสำนักมารฟ้า ก็ยังไม่กล้าพูดว่าตนสามารถทำให้ผู้บำเพ็ญขั้นจื่อฝู่มีชีวิตเพิ่มขึ้นอีกเต็ม ๆ 1,000 ปี!
แต่หลินหยางกลับเป็นเพียงประมุขสำนักชั้นสาม พูดง่าย ๆ แค่ขยับปากสองที
ก็จะมอบอายุขัย 1,000 ปีให้คนอื่นแล้วหรือ?
เหลวไหลสิ้นดี!
ผู้อาวุโสสำนักฉีอวิ๋นเซิ่งจงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา
“ฮ่า ๆ ๆ!”
“ข้าอยู่มานานถึงเพียงนี้ เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกว่ามีคนมอบอายุขัย 1,000 ปีให้ผู้อื่นได้ง่าย ๆ!”
“หลี่ชิงเสวียน ประมุขคนใหม่ของสำนักกระบี่ชิงหยวนของพวกเจ้าเป็นนักต้มตุ๋นหรือไร?”
ผู้อาวุโสสองคนจากสำนักเมฆาเพลิงกับสำนักเขาจื่อเฟิงต่างส่ายหน้าเช่นกัน
เดิมทีพวกเขาคิดว่าประมุขคนใหม่ของสำนักกระบี่ชิงหยวนจะยื่นเงื่อนไขอันน่าตื่นตะลึงออกมา
ที่ไหนได้เอาแต่โม้โอ้อวดอยู่ที่นี่!
เจ้าสำนักโรงหลอมศาสตราขมวดคิ้วแน่น
“ประมุขหลิน อายุขัย 1,000 ปีไม่ใช่เรื่องที่จะพูดส่ง ๆ ได้”
“สิ่งของที่ช่วยยืดอายุขัยนั้นมีราคาแต่หาซื้อไม่ได้มาแต่ไหนแต่ไร”
“ตอนนี้ข้าอายุเกิน 1,000 ปีแล้ว อายุขัยที่เหลืออยู่มีไม่มาก”
“สหายอย่าล้อเล่นกับข้าเลย”
หลินหยางโบกมือ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าคนแก่ตัวน้อยอย่างเจ้าไม่เชื่อ”
“ฮ่า ๆ ๆ! มีแต่คนสติปกติเท่านั้นแหละที่จะไม่เชื่อ!” ผู้อาวุโสสำนักฉีอวิ๋นหัวเราะเยาะ “เจ้าจะพิสูจน์อย่างไร?”
หลินหยางตอบอย่างเกียจคร้าน “ข้าจำเป็นต้องพิสูจน์อะไรให้พวกหมาโคลนอย่างพวกเจ้าดูด้วยหรือ?”
สิ้นคำ บรรยากาศภายในโรงหลอมศาสตราก็เย็นเยียบลงทันที
หมาโคลนหรือ?
ทั้งสามคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นผู้อาวุโสขั้นก่อแก่นทองจากสำนักชั้นสองทั้งนั้น!