งานเลี้ยงราชันสัตว์ดำเนินไปจนดึกดื่น
ศิษย์สำนักกระบี่ชิงหยวนกว่าสามหมื่นคนกินกันจนปากมันเยิ้ม
ศิษย์ขั้นกลั่นปราณหลายคนกินเนื้อราชันสัตว์ขั้นสี่เข้าไปหลายชิ้นเพราะความตะกละ จนเลือดลมในกายพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง
ร่างกายแดงก่ำไปหมด ราวกับกุ้งที่ต้มสุกแล้ว ได้แต่นั่งขัดสมาธิบนลานกว้าง รีบโคจรพลังเพื่อหลอมกลั่น
หลินหยางกลับไม่กังวล
แม้แก่นเนื้อและเลือดในเนื้อราชันสัตว์ขั้นสี่จะมีพลังมหาศาล แต่หากไม่กินเข้าไปทีละหลายสิบชั่ง อย่างมากก็แค่อึดอัดท้องเท่านั้น
ศิษย์เหล่านี้ยังไม่โง่ถึงขั้นกินจนตัวเองตายหรอก
ถือโอกาสใช้พลังนี้ฝึกฝนเสียเลย!
ก่อนจะจากไป หลินหยางพลันนึกถึงภาพสภาวะวิถีบู๊ที่เปิดได้จากหีบสมบัติเจ้าครองถิ่นขั้นสี่
เขาสะบัดมือ ภาพม้วนสิบกว่าภาพที่เปล่งแสงสีม่วงก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหลี่ชิงเสวียน
ภาพม้วนคลี่ออกเอง
มีภาพภูผาศักดิ์สิทธิ์สูงหมื่นจั้งที่แทงทะลุเมฆา ภาพแม่น้ำสีดำที่คลื่นซัดกระหน่ำ
นอกจากนี้ยังมีเปลวเพลิง พายุคลั่ง แสงดาบ และปราณกระบี่!
ภาพม้วนทุกภาพล้วนแผ่คลื่นสภาวะอันทรงพลังออกมา
หลี่ชิงเสวียนเพียงมองแวบเดียว ดวงตาก็ละจากภาพไม่ได้อีก
“สวรรค์ช่วย! ภาพสภาวะวิถีบู๊ระดับหายากหรือ? มีตั้งสิบกว่าภาพแน่ะ!”
หลี่ชิงเสวียนกล่าวอย่างตื่นเต้น “ศิษย์พี่เจ้าสำนัก สิ่งเหล่านี้ท่านคิดจะจัดการอย่างไรขอรับ?”
หลินหยางตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เอาไปไว้ในตำหนักรู้แจ้งทั้งหมด แล้วติดไว้บนผนัง”
“ศิษย์กับผู้อาวุโสชอบภาพไหนก็เลือกดูภาพนั้น”
“อีกไม่กี่วันก็ต้องเตรียมการทดสอบของสำนักแล้ว หากพวกเขาหยั่งรู้สภาวะจากภาพได้สักเสี้ยว พลังต่อสู้ก็จะเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย”
หลี่ชิงเสวียนชะงักไป
“ศิษย์ทุกคนเข้าชมได้ฟรีหรือขอรับ?”
“ใช่สิ”
หลินหยางเหลือบมองเขา
“ไม่อย่างนั้นจะให้ทำอะไรล่ะ? เก็บไว้ในคลังแล้วมันจะออกลูกได้หรือ?”
หลี่ชิงเสวียนประคองภาพสภาวะวิถีบู๊สิบกว่าภาพไว้ พลันรู้สึกมึนงงไปหมด
หากเป็นสำนักอื่น ภาพสภาวะวิถีบู๊ระดับหายากเพียงภาพเดียวก็เพียงพอจะเป็นมรดกสืบทอดสำคัญบนชั้นสูงสุดของหอคัมภีร์แล้ว!
อย่าว่าแต่ศิษย์ธรรมดาจะได้ชมเลย แม้แต่สิทธิ์มองสักแวบก็ยังไม่มี!