บริเวณรอบนอกสำนักกระบี่ชิงหยวน
จางจิ่วเหอยืนอยู่บนยอดเขา จ้องมองประตูสำนักที่อยู่ไกลออกไป ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เขาบินมาแล้วทั้งวันทั้งคืน
ทั้งที่สำนักกระบี่ชิงหยวนอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ แต่ไม่ว่าเขาจะบินอย่างไร ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายก็ยังคงอยู่ที่หลายสิบลี้!
“หรือว่าจะเป็นค่ายกลมายา?”
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา จางจิ่วเหอก็ส่ายหน้าเสียก่อน
“เป็นไปไม่ได้!”
“สำนักกระบี่ชิงหยวนเป็นแค่สำนักชั้นสามที่ผุพัง ค่ายกลพิทักษ์สำนักเดิมยังแทบต้านผู้บำเพ็ญขั้นตำหนักม่วงสมบูรณ์ไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“พวกเขาจะเอาศิลาวิญญาณกับผู้เชี่ยวชาญค่ายกลมาจากไหน ถึงได้วางค่ายกลมายาที่ครอบคลุมพื้นที่กว่าพันลี้ได้?”
“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!”
จางจิ่วเหอเงยหน้ามองประตูสำนัก ก่อนหันหลังบินไปในทิศทางตรงกันข้าม
ในเมื่อบินไปข้างหน้าไม่ได้ เช่นนั้นก็ถอยออกจากเขตนี้ก่อน แล้วค่อยหาตำแหน่งใหม่!
ปราณแกร่งพลุ่งพล่าน
ใต้ฝ่าเท้าจางจิ่วเหอมีแสงดาราไหลเวียน ไม่นานเขาก็บินออกไปหลายร้อยลี้
เมื่อเห็นว่าน่าจะไกลพอแล้ว เขาจึงหยุดลง
“คราวนี้คงออกมาได้แล้วกระมัง?”
แต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้น
ประตูสำนักกระบี่ชิงหยวนกลับปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง!
“บัดซบ!”
จางจิ่วเหอตกใจจนสะดุ้งโหยง
เขาหันกลับไปมองด้านหลัง แล้วหันมามองด้านหน้าอีกครั้ง
สมองพลันขาวโพลนไปชั่วขณะ
“เมื่อครู่ข้าหันหลังให้สำนักกระบี่ชิงหยวนแล้วบินออกมามิใช่หรือ?”
“บินมาไกลขนาดนี้ เหตุใดประตูสำนักถึงมาอยู่ข้างหน้าได้?”
จางจิ่วเหอเกาศีรษะ
หรือว่าผืนดินใต้เท้าของเขาจะกลมเหมือนดวงตะวันจันทราและดวงดาวบนฟ้า?
เขาบินตรงไปข้างหน้าไม่หยุด
จึงบินวนรอบโลกไปหนึ่งรอบ แล้วกลับมาจากอีกด้านอย่างนั้นหรือ?
ไม่ถูกสิ!
ต่อให้ผืนดินกลมจริง ก็ไม่ควรเล็กขนาดนี้กระมัง!
เขาเพิ่งบินมาแค่ไม่กี่ร้อยลี้เอง!
“ค่ายกลมายา! นี่ต้องเป็นค่ายกลมายาแน่!”
ในที่สุดจางจิ่วเหอก็เข้าใจ
ไม่ใช่ว่าเขาบินไปไม่ถึงสำนักกระบี่ชิงหยวน
แต่ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่เขตนี้ เขาก็ติดอยู่ในค่ายกลมายาแล้ว!
ค่ายกลกระบี่สวรรค์ตำหนักทองเป็นค่ายกลพิทักษ์ที่มีเพียงสำนักชั้นหนึ่งเท่านั้นที่จะใช้ ครอบคลุมพื้นที่โดยรอบรัศมีหนึ่งพันกิโลเมตร