เรื่องนี้แพร่ไปทั่วกองผลิตชิงซานก่อนเที่ยงเสียอีก แถมแต่ละฉบับก็เหลวไหลยิ่งกว่าฉบับก่อน
บ้างก็ว่าเจียงหว่านถังอยู่ในเมืองสามวันแล้วพบว่ายังตัดใจจากลู่เฉินโจวไม่ได้ จึงร้องไห้กลับมาทั้งคืน บ้างก็ว่าเธอประกาศต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านว่าจะไม่แต่งกับใครนอกจากลู่เฉินโจว ส่วนฉบับที่เหลือเชื่อที่สุดกลายเป็นว่า—เพื่ออยู่กับลู่เฉินโจว เจียงหว่านถังถึงกับไม่เอาลูกหลานข้าราชการชั้นสูงในเมือง!
ตอนเจียงหว่านถังได้ยิน เธอเกือบพ่นน้ำออกมา «ลูกหลานข้าราชการชั้นสูงเหรอ? ใครกัน?»
หญิงสาวผู้มีการศึกษาที่อยู่ข้าง ๆ ส่ายหน้า «ไม่รู้สิ คนในหมู่บ้านเขาลือกันแบบนี้»
เจียงหว่านถัง «……» ยอมแล้ว ข่าวลือนี่ไม่แบ่งยุคจริง ๆ ถ้าลือกันต่ออีกสองวัน เธอคงคลอดลูกให้ลู่เฉินโจวได้แล้วกระมัง?
ยังดีที่งานช่วงเช้าไม่หนักนัก ก่อนหน้านี้เจียงหว่านถังเคยชินกับงานเบา ๆ หัวหน้ากองผลิตรู้ว่าเธอเพิ่งกลับจากในเมือง จึงไม่ได้โยนงานหนักให้ทันที แต่พอเลิกงาน เธอก็เหนื่อยจนปวดเอวปวดหลังไปหมด
เมื่อกลับถึงบ้านตระกูลลู่ ลู่เฉินโจวยังไม่กลับมา
เจียงหว่านถังทิ้งตัวลงบนเตียงเตา ไม่อยากขยับแม้แต่น้อย «งานบ้า ๆ นี่ ใครอยากทำก็ทำไปเลย…»
พูดอย่างนั้นก็เถอะ พรุ่งนี้ก็ยังต้องไปทำงานอยู่ดี ไม่งั้นไม่มีแต้มค่าแรงก็ไม่มีข้าวกิน
ขณะที่นอนแผ่หมดอาลัยตายอยากอยู่ เสียงประตูรั้วก็ดังขึ้น ลู่เฉินโจวกลับมาแล้ว ในมือยังถือถุงผ้าใบเล็กมาด้วย
เจียงหว่านถังเหลือบตามองอย่างเกียจคร้าน «กลับมาแล้วเหรอ?»
«อืม» ชายหนุ่มยังทำหน้าเย็นชาเหมือนเดิม ราวกับเมื่อเช้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น