“ลู่เฉินโจว! คนตั้งเยอะ นายยังคิดจะลงไม้ลงมืออีกเหรอ?!”
“ฉันจะซ้อมแกนี่แหละ!”
ลู่เฉินโจวคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายไว้ หมัดกำลังจะเหวี่ยงออกไป—จู่ ๆ ก็มีคนเข้ามาคว้าข้อมือเขาไว้
“ลู่เฉินโจว!” เจียงหว่านถังแทบจะห้อยอยู่บนแขนเขาแล้ว
เจียงหว่านถัง: “ปล่อย!”
ลู่เฉินโจว: “ไม่ปล่อย!”
เจียงหว่านถัง: “วันนี้นายกล้าลงมือ ฉันไม่จบกับนายแน่!”
ลู่เฉินโจวหันขวับ ดวงตาเต็มไปด้วยความดุดันที่กดไว้ไม่อยู่
“มันด่าเธอ เธอไม่ได้ยินหรือไง?”
“โดนด่าแล้วเนื้อฉันไม่ได้หายไปสักชิ้น!” เจียงหว่านถังยึดแขนเขาไว้แน่น
ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้แรงเยอะจริง ๆ! เธอใช้สองมือแทบจะรั้งเขาไว้ไม่อยู่แล้ว
“ถ้านายซ้อมเขาจนเป็นอะไรขึ้นมา ไม่ต้องชดใช้เงินหรือไง? ถ้าเรื่องหนักหน่อยก็ต้องไปโดนลงโทษที่คอมมูนอีก นายมีเงินเหลือเผาจนไม่รู้จะทำอะไรแล้วหรือไง?”
ลู่เฉินโจวกัดฟันกรอด “ฉันไม่สน”
“แต่ฉันสน!”
สามคำนั้นหลุดออกไป ลู่เฉินโจวก็ชะงักมือทันที
เจียงหว่านถังฉวยโอกาสกระชากมือเขาลงมา “ยืนอยู่ตรงนี้ เรื่องนี้ฉันจัดการเอง”
ลู่เฉินโจวจ้องเธอเขม็ง ไม่ขยับ
จ้าวเอ้อร์โก่วเห็นเขาหยุดมือจริง ๆ ความกล้าที่เพิ่งหดหายไปก็กลับมาเล็กน้อย
“ทำไม? ฉันพูดผิดหรือไง?”
เจียงหว่านถังหันไปหาเขาแล้วยิ้ม
“นายพูดไม่ผิด”
จ้าวเอ้อร์โก่วชะงัก คนรอบข้างก็ชะงักไปด้วย สีหน้าลู่เฉินโจวหม่นลงทันที แต่เจียงหว่านถังกลับพูดต่ออย่างไม่รีบร้อน “เมื่อก่อนฉันทำตัวแย่จริง ๆ ลู่เฉินโจวดีกับฉัน ฉันอาศัยว่าเขาชอบฉันแล้วรังแกเขาไม่เว้น แถมก่อนกลับเข้าเมืองยังทำอะไรโง่ ๆ เอาเงินกับของของเขาไปอีก เรื่องนี้ฉันยอมรับ”