ข้อเสนอของหันมี่ สำหรับผมแล้วไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร
พอนึกถึงอ่างรวมทรัพย์ที่อีกฝ่ายพูดถึง ผมก็อดนึกถึงอ่างรวมทรัพย์ในกระเป๋าของตัวเองไม่ได้ “พี่หันมี่ครับ อ่างรวมทรัพย์ที่พี่พูดถึงนั่น รวมทรัพย์ได้จริงหรือครับ?”
“เกรงว่าจะเป็นแค่เรื่องเหลวไหลที่เล่าต่อกันมาเท่านั้น” หันมี่ส่ายหน้า “ฉันเองก็ไม่เคยเห็นกับตา ตอนนั้นมีแค่ปู่ฉันกับอีกสองคนที่เคยเห็น แล้วบนโลกนี้จะมีของที่รวมทรัพย์ได้จริง ๆ ที่ไหนกัน? ฉันว่าคงมีคนจงใจพูดเกินจริง เพื่อเพิ่มมูลค่าให้อ่างรวมทรัพย์เท่านั้นแหละ”
เมื่อเห็นท่าทีไม่ใส่ใจของหันมี่ ผมกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
อ่างรวมทรัพย์ที่อยู่ในมือผมใบนี้ มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นใบเดียวกับที่เคยอยู่ในมือของโจรปล้นสุสานสามคนนั้น
แต่หันมี่บอกว่าอ่างรวมทรัพย์ถูกคนแซ่จางขโมยไปแล้ว
แล้วทำไมมันถึงไปปรากฏอยู่ในบ้านของหลิวหรูเยียน แถมยังถูกหลิวหรูเยียนเอาไปใช้เป็นชามใส่อาหารแมวได้ล่ะ?
ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ในชั่วขณะนั้นกลับจับประเด็นสำคัญไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายดันแซ่จาง ทำให้ผมนึกถึงคุณปู่ขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
แต่ตามลำดับเวลาที่หันมี่เล่า ตอนที่โจรปล้นสุสานสามคนนั้นพบอ่างรวมทรัพย์ คุณปู่ของผมเลิกยุ่งเกี่ยวกับวงการนี้ไปนานแล้ว
ช่างเถอะ คิดมากไปทำไม
“พี่หันมี่ครับ ขอผมคิดดูก่อนนะครับ” ผมไม่ได้ตอบตกลงไปในทันที
สีหน้าของหันมี่พลันเคร่งขรึมขึ้นมา “จางหยาง นายคงไม่คิดหรอกนะว่า หลังจากนายมีอะไรกับหลิวหรูเยียนต่อหน้าฉันกับหวังเจียงเหอแล้ว นายยังมีทางเลือกอื่นอีก?”