“ลุงหลิว เรื่องบางอย่างผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้ผ่านไปเถอะค่ะ บอกราคามาตรง ๆ เลยค่ะ” หลิวหรูเยียนดูเหมือนไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ต่อ
เจ้าของร้านถอนหายใจ แล้วพิจารณาปิ่นปักผมหยกอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนยกนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ขึ้นมา “เอาอย่างนี้แล้วกัน เห็นแก่ท่านเก่าแก่ตระกูลหลิว ฉันให้เธอแปดล้าน นี่เป็นราคาสูงสุดแล้ว ปิ่นปักผมชิ้นนี้คุณภาพดีมาก ฉันจะเก็บไว้ให้ก่อน ถ้าวันหลังเธออยากไถ่คืนก็มาหาฉันได้”
เห็นได้ว่าเจ้าของร้านดีกับหลิวหรูเยียนไม่น้อย
หลิวหรูเยียนไม่คิดเลยว่าปิ่นปักผมหยกจะขายได้ราคาสูงขนาดนี้ ใจหนึ่งก็ดีใจ อีกใจก็ก้มคำนับเจ้าของร้าน “ขอบคุณค่ะ ลุงหลิว”
จากนั้นเจ้าของร้านก็ไม่พูดอะไรต่อ แล้วโอนเงินให้หลิวหรูเยียนทันที
“ลุงหลิว ถ้ามีเวลาหนูจะมาเยี่ยมนะคะ” หลิวหรูเยียนเหลือบมองผม แล้วหันหลังจะเดินออกไป
ใครจะคิดว่าเธอยังไม่ทันออกจากศาลาสมบัติล้ำ ก็มีเสียงยินดีดังขึ้นมา “หรูเยียน บังเอิญจังเลย!”
ผมเงยหน้าขึ้นมอง แล้วเห็นว่าเป็นหวังเจียงเหอ
พอเห็นหวังเจียงเหอ ลุงหลิวเจ้าของร้านก็รีบออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ทันที ก่อนเอ่ยอย่างนอบน้อม “โธ่ คุณหวัง มาที่นี่ได้ยังไงครับ?”
หวังเจียงเหอเหลือบมองลุงหลิว “คุณหลิว หรูเยียนมาที่ร้านคุณทำไม?”
ลุงหลิวมองหลิวหรูเยียนอย่างกระอักกระอ่วน แล้วตอบว่า “เธอเอาปิ่นปักผมหยกมาขายครับ”
“ปิ่นปักผมหยก?” หวังเจียงเหอถามอย่างประหลาดใจ “หรือว่าจะเป็นปิ่นหยกขาวไหม้เนื้อเชียนไห้ชิ้นนั้น? หรูเยียน ทำไมเธอถึงเอาปิ่นชิ้นนี้มาขายล่ะ? นั่นเป็นของที่อาจารย์ทิ้งไว้ให้ เธอ...”