ม่านตัวหลัวราวกับแมลงสาบที่ฆ่าไม่ตาย ความเร็วในการฟื้นฟูของนางเกินกว่าที่หลิงเยว่คาดไว้
นับจากวันที่ถูกดูดเอาต้นกำเนิดกระจกไปถึงหกส่วนที่คฤหาสน์ผีเสื้อ เวลาผ่านไปอย่างมากก็แค่ 3 ปีเท่านั้น สำหรับเทพธิดาระดับเซนต์แล้ว 3 ปี ยังไม่พอแม้แต่จะปิดด่านลึกสักครั้ง
แต่ม่านตัวหลัวไม่เพียงฟื้นพลังต่อสู้กลับมาได้ นางยังนำกองทัพเทพธิดาที่รวบรวมมาด้วยวิธีสารพัด เข้าปะทะกับอำนาจของซินหลิงในแดนเหนือแห่งแดนภูตได้อย่างสูสี
ตอนที่หลิงเยว่ได้ยินข่าวนี้ นางกำลังนั่งตัดเล็บอยู่ใต้ซุ้มไม้เลื้อยในคฤหาสน์ผีเสื้อ
ข่าวที่จินหลีถงนำกลับมาจากหุบเขาคมดาบบอกว่า ช่วงนี้ม่านตัวหลัวกำลังดูดพลังเซียนจากเทพธิดาตัวน้อยไปทั่ว เพื่อชดเชยพลังที่สูญเสียไป วิธีการของนางโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง เทพธิดาภูตตัวเล็กที่อ่อนแอหลายตนถูกสูบจนแทบจะคงร่างแปลงไม่ได้
“นางนี่หน้าด้านจริง ๆ” หลิงเยว่เป่าฝุ่นที่ไม่มีอยู่บนปลายนิ้ว น้ำเสียงเรียบเฉย “ตั้งหกส่วนเชียวนะ... ข้านึกว่านางคงสงบเสงี่ยมไปสักห้าร้อยหรือพันปีเสียอีก”
“คนอย่างม่านตัวหลัว ยิ่งขาดสิ่งใดก็ยิ่งต้องทำเป็นว่าไม่แยแส”
จินหลีถงช่วยลับกรรไกรเงินเล่มใหม่อยู่ข้าง ๆ “นางกลัวว่าแดนภูตจะดูแคลน เลยยิ่งอ่อนแอก็ยิ่งต้องออกไปสู้ ส่วนซินหลิงน่ะ ถึงสมองจะมีปัญหา แต่ก็โชคร้ายจริง ๆ ที่มีน้องสาวแบบนี้”
หลิงเยว่ไม่ได้พูดต่อ
ความแค้นระหว่างพี่น้องของม่านตัวหลัวกับซินหลิงไม่เกี่ยวอะไรกับนาง ขอแค่ทั้งคู่ไม่มาที่หุบเขาคมดาบอีกก็พอ
แต่ว่า... ต้นกำเนิดกระจกหกส่วนนั้น นางกลืนหลอมรวมจนหมดแล้ว ต่อให้ม่านตัวหลัวกลับมาอีกครั้ง นางก็ไม่รังเกียจที่จะดูดซ้ำอีกรอบ
ส่วนนางเองก็หมายตาพลังมิติของซินหลิงอยู่เหมือนกัน
ขณะที่กำลังคิดอยู่ ม่านมายารอบนอกคฤหาสน์ผีเสื้อก็ส่งคลื่นประกายสายฟ้าสีม่วงทองที่คุ้นเคยมา