จินหลีถงพาหลิงเยว่อ้อมหน้าผาสูงชันหลายแห่ง ก่อนที่ทางในหุบเขาจะพลันเปิดกว้างขึ้น
ดวงตาของหลิงเยว่เป็นประกาย เบื้องหน้าคือหุบเขาเล็ก ๆ ที่เว้าเข้าไปในหน้าผา รอบด้านโอบล้อมด้วยผาหินสูงตระหง่าน ดูราวกับชามยักษ์ที่อ้าออก คอยปกป้องหุบเขาไว้ตรงกลาง
ในหุบเขามีพืชพันธุ์ประหลาดชนิดหนึ่งขึ้นอยู่ ใบของมันมีสีขาวเงิน ราวกับแผ่นโลหะหล่อขึ้นมา ทว่ากิ่งก้านกลับอ่อนนุ่มเหมือนเถาวัลย์ โบกไหวเบา ๆ ไปตามสายลม
รากของพืชเหล่านั้นหยั่งลึกเข้าไปในผาหิน ส่วนพื้นผิวหินก็เผยให้เห็นแร่สีขาวนวลระยิบระยับเป็นบริเวณกว้าง
สายแร่หินจินเยว่
หลิงเยว่สัมผัสได้ว่าพลังแสงจันทร์ในแก่นพลังของนางพลุ่งพล่านขึ้นทันทีที่เห็นแร่เหล่านั้น ราวกับลูกสัตว์ที่หิวโซได้กลิ่นน้ำนม
พลังงานที่อยู่ในแร่เหล่านั้นมีต้นกำเนิดและคุณสมบัติเหมือนกับนาง แม้จะบริสุทธิ์ไม่เท่าแสงจันทร์แท้ ๆ บนท้องฟ้า แต่ก็มีปริมาณมาก เข้มข้น และอยู่ใกล้แค่เอื้อม
“หลิงเยว่ ชอบที่นี่ไหม? ทั้งหมดนี้เป็นของเจ้า!” จินหลีถงมองหลิงเยว่ด้วยแววตาอ่อนโยน
“ที่นี่...ล้ำค่าเกินไปแล้ว” หลิงเยว่หันไปหาจินหลีถง ใบหน้าเผยความละอายและไม่สบายใจอย่างพอเหมาะ “สายแร่หินจินเยว่หาได้ยากยิ่งในแดนเซียน ท่านเจ้าชายทองคำยอมให้ข้ายืมสถานที่ล้ำค่าเช่นนี้เพื่อฝึกฝน ข้าไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรจริง ๆ...”
“หลิงเยว่พูดอะไรเช่นนั้น!” จินหลีถงรีบโบกมือ ใบหูเริ่มแดงขึ้นอีกครั้ง “สายแร่พวกนี้อยู่กับข้าก็มีแต่จะถูกทิ้งให้หมองหม่น ข้าไม่ได้ฝึกพลังแสงจันทร์ นอกจากเอาไปประดับแล้วก็ไม่มีประโยชน์อย่างอื่น การได้ช่วยเหลือเทพธิดา ถือเป็นวาสนาของพวกมันต่างหาก!”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง คล้ายรวบรวมความกล้าจนเต็มที่ก่อนเอ่ยปาก “อีกอย่าง...ถ้าหลิงเยว่อยากขอบคุณข้าจริง ๆ เช่นนั้น...อยู่ต่ออีกสักพักได้ไหม? ไม่ต้องรีบไปน่ะ”
หลิงเยว่หลุบตาลง มุมปากแต้มรอยยิ้มจาง ๆ “เจ้าชายทองคำมีน้ำใจถึงเพียงนี้ หลิงเยว่ก็ขอน้อมรับไว้”
วันต่อ ๆ มา หลิงเยว่ก็ลงหลักปักฐานอยู่ในหุบเขาคมดาบ