「หุบเขาคมดาบที่ผ่านมา ข้าอยู่เพียงลำพังมาตลอด เงียบเหงายิ่งนัก การมีเทพธิดามาเยือน... เอ่อ ไม่ใช่ ข้าหมายถึง การได้รู้จักกับเทพธิดาหลิงเยว่ นับเป็นเกียรติของข้า หากเทพธิดาไม่รังเกียจ หุบเขาคมดาบยินดีต้อนรับท่านเสมอ」
หลิงเยว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง ๆ
รอยยิ้มนั้นทำให้จินหลีถงรู้สึกราวกับดอกไม้ทั่วแดนเซียนผลิบานขึ้นพร้อมกัน
「เช่นนั้น... หากวันหน้าข้าว่าง ข้าจะไปเยี่ยมเยียนอย่างแน่นอน」นางตอบเสียงเบา ขณะที่หลุบตาลง แววเจ้าเล่ห์ซึ่งมีเพียงตัวนางเองที่รู้ทันฉายวาบในดวงตา
ดวงตาของจินหลีถงสว่างวาบขึ้นมาทันที แสงสีทองนั้นเจิดจ้ายิ่งกว่าเกราะบนร่างเสียอีก 「สัญญาแล้วนะ!」
「เจ้าชายทองคำ」หลิงเยว่เอ่ยเสียงอ่อน น้ำเสียงเจือความเป็นห่วงอย่างพอเหมาะ 「เมื่อครู่ปราณกระบี่ของท่าน... ปั่นป่วนและอันตรายมาก เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?」
เมื่อได้รับความห่วงใยจากนาง สีหน้าของจินหลีถงก็ยิ่งอึดอัด 「มะ... ไม่มีอะไร ท่านอาจารย์ แค่ช่วงนี้พลังของข้าควบคุมได้ยาก... ทำให้เทพธิดาหลิงเยว่ตกใจแล้ว เป็นความผิดของข้า」
「ไม่เป็นไร」หลิงเยว่ส่ายหน้าเบา ๆ เส้นผมสีชมพูอ่อนพลิ้วไหวตามแรงขยับ 「ข้าเข้าใจดีว่าการควบคุมพลังไม่ได้มันทรมานเพียงใด เพียงแต่เจ้าชายทองคำ... ท่านต้องดูแลตัวเองให้ดี」
คำพูดนี้พอดิบพอดี ไม่สนิทสนมจนเกินไปจนทำให้อีกฝ่ายระแวง ทั้งยังแฝงความห่วงใยจริงใจอยู่บ้าง เมื่อรวมกับใบหน้าราวนางฟ้าและท่าทางน่าสงสารของนางแล้ว เรียกว่ามีอานุภาพร้ายกาจทีเดียว
จินหลีถงมีแววซาบซึ้งเต็มดวงตาอย่างที่คิด
หลิงเยว่พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนกางปีกอีกครั้ง 「เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะ เจ้าชายทองคำ」
「ข้าไปส่ง!」จินหลีถงรีบเอ่ย
「ไม่ต้องหรอก」หลิงเยว่หัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหน้า 「พลังของท่านยังไม่มั่นคง รีบจัดการธุระของตัวเองให้เรียบร้อยเถิด ข้าจำทางที่มาได้」