“หากไม่มีเยว่เอ๋อร์ ป่านนี้ข้าคงไม่รู้ว่าตัวเองไปคลุ้มคลั่งอยู่ที่ไหนแล้ว” จินหลีถงพูดเสียงเบา น้ำเสียงเจือแววเยาะเย้ยตัวเอง
“ดูสิ พวกเขาพูดไม่ผิด ข้าก็เป็นแค่สัตว์ประหลาดที่คลุ้มคลั่งขึ้นมาได้ทุกเมื่อ เยว่เอ๋อร์...เจ้าควรไปหาเซียนที่ปกติกว่านี้...”
“อาหลี”
เสียงของหลิงเยว่ขัดคำพูดของเขา
จินหลีถงเงยหน้าขึ้นอย่างเลื่อนลอย แล้วก็เห็นมือเล็กเรียวขาวนุ่มนวลยื่นเข้ามา ปลายนิ้วเกี่ยวปอยผมสีทองที่ตกลงมาข้างแก้มของเขาเบา ๆ ปัดเส้นผมที่บดบังใบหน้าไปกว่าครึ่งขึ้นทัดหู
ท่าทางนั้นอ่อนโยนเหลือเกิน อ่อนโยนจนเขาชะงักค้างไปทั้งตัว ก่อนจะมองเข้าไปในดวงตาของหลิงเยว่อย่างทำอะไรไม่ถูกและสับสน
หลิงเยว่ก็กำลังมองเขาเช่นกัน ในดวงตาสีม่วงอมฟ้าใสราวผิวน้ำใต้แสงจันทร์คู่นั้น ไม่มีความรังเกียจหรือความลังเลแม้แต่น้อย กลับมีความเข้าอกเข้าใจที่ทำให้คนรู้สึกสบายใจอยู่ด้วย
“อาหลี เจ้าโดนเซียนตนอื่นหลอกมาหรือเปล่า?” น้ำเสียงของหลิงเยว่ฟังดูร่าเริง ทั้งยังแฝงแววหยอกเย้าอยู่เล็กน้อย “เจ้าลืมแล้วหรือว่าพวกเราเป็นอะไร?”
จินหลีถงขยับริมฝีปากอย่างระมัดระวัง “พวกเรา...พวกเราเป็นเซียนหรือ?”
หลิงเยว่หลุดหัวเราะพรืด
รอยยิ้มนั้นเหมือนสายลมอุ่นแรกของฤดูใบไม้ผลิพัดกระแทกผืนน้ำแข็งจนแตกกระจาย สดใสและกังวาน นางหัวเราะอยู่พักใหญ่กว่าจะหยุดได้ หางตายังเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำเล็กน้อย “ใช่น่ะสิ พวกเราเป็นเซียน เจ้ายังไม่แน่ใจอีกหรือ?”
จินหลีถงถูกนางหัวเราะใส่จนกระดากอาย ใบหูเริ่มแดงขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็ยังนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างว่าง่าย ราวกับสุนัขตัวใหญ่ที่ถูกเจ้านายหัวเราะใส่จนทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ไม่กล้าขยับซี้ซั้ว