เถาวัลย์แสงดาวต้นหนึ่งห้อยเถาเลื้อยลงมาเกี่ยวข้อมือของเขา จินหลีถงค่อย ๆ แกะเถาวัลย์ออกอย่างระมัดระวัง ก่อนจะพันมันไว้กับโครงไม้ข้าง ๆ จากนั้นก็ยืดตัวขึ้นอย่างพอใจ แล้วเช็ดเหงื่อบนหน้าผากที่ไม่มีอยู่จริง
หลิงเยว่ทอดสายตามองภาพนั้นจากบนชิงช้า มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย
“อาหลี”
“หืม?” จินหลีถงหันมามองนาง ดวงตาสีฟ้าครามสะท้อนภาพดอกไม้หลากสีทั่วสวนและแสงแดดสีทองระยิบระยับ
“มานั่งตรงนี้สิ” หลิงเยว่ขยับไปด้านหนึ่งของชิงช้าเล็กน้อย แล้วตบตำแหน่งว่างข้างตัว “ยืนรดน้ำอยู่ตรงนั้นตั้งครึ่งชั่วยามแล้ว ไม่เหนื่อยหรือ?”
จินหลีถงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางบัวรดน้ำสีเงินลง เช็ดมือ แล้วเดินมานั่งตรงขอบชิงช้า
ชิงช้าไกวเบา ๆ น้ำหนักของทั้งสองทำให้โซ่เงินส่งเสียงโลหะกังวานแผ่ว ๆ จินหลีถงยื่นมือไปประคองเอวของหลิงเยว่ตามสัญชาตญาณเพื่อรักษาสมดุล แต่พอสัมผัสผ้าโปร่งบางตรงเอวของนาง เขาก็ชักมือกลับราวกับถูกลวก
หลิงเยว่ไม่ได้ใส่ใจกับท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา ยังคงก้มหน้าเปิดหนังสืออ่านต่อ
จินหลีถงนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างนาง สายตาทอดมองเส้นผมยาวที่ห้อยลงมา มองนิ้วมือขาวเรียวที่จับหน้าหนังสือ และมองปลายเท้าที่ไกวเบา ๆ
วันนี้หลิงเยว่ไม่ได้สวมรองเท้า ข้อเท้าเปลือยเปล่าของนางเผยให้เห็นราง ๆ ตรงชายกระโปรง ขาวราวกับหยกที่หลอมขึ้นจากแสงจันทร์
ผีเสื้อบินผ่านข้างกายพวกเขา เกล็ดปีกที่ติดอยู่ส่องประกายเป็นจุดสีทองเล็ก ๆ โปรยปรายท่ามกลางแสงอาทิตย์
ดูเหมือนเหล่าผีเสื้อวิญญาณจากป่าผีเสื้อจะชอบกลิ่นอายบนตัวจินหลีถงเป็นพิเศษ มีบางตัวที่ใจกล้าถึงขั้นบินมาเกาะบนไหล่และหัวเข่าของเขา หนวดสีทองเล็ก ๆ สั่นไหวขณะยื่นไปแตะเส้นผม ราวกับเข้าใจว่าผมสีทองของเขาเป็นส่วนต่อขยายของสายแร่บางชนิด
หลิงเยว่เหลือบเห็นผีเสื้อเหล่านั้นแล้วหัวเราะเบา ๆ “ดูท่าเจ้าพวกตัวน้อยจะชอบท่านมากนะ”