เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของชายผอม ลอร์นตอบอย่างรวดเร็วว่า "วินาทีที่กุญแจหลุด กว้านจะทำงานทันที ถ้าพวกนายดึงห่วงพร้อมกันโดยไม่คิด ก่อนที่จะใช้กุญแจไขกุญแจมือ กว้านที่ทำงานอยู่จะแขวนคอพวกเราทั้งหมดตรงนี้!"
เมื่อพูดจบ อีกสามคนก็หน้าซีดเผือด พวกเขาตกอยู่ในความกลัวตายจนสติหลุด ไม่มีใครสังเกตเห็นรายละเอียดนี้ มีเพียงลอร์นเท่านั้นที่สังเกตเห็นว่ากว้านเริ่มทำงานตอนที่กุญแจหลุด ไม่ใช่ตอนที่ชายหัวล้านลุกจากเก้าอี้
ถ้าไม่มีลอร์นขวางไว้ กุญแจของทั้งสามคนจะหลุดออกพร้อมกัน กว้านที่ทำงานจะดึงพวกเขาขึ้นไปทันที ไม่มีเวลาให้เปิดกุญแจมือทีละคน และก่อนที่จะถูกดึงขึ้นไปกลางอากาศ ร่างของพวกเขาจะถูกฉีกเป็นสองท่อนก่อน หรือไม่ก็หัวจะถูกกระชากหลุด
เพราะตอนนี้พวกเขาถูกล่ามไว้กับเก้าอี้ ขยับไม่ได้เลย
ชายผอมแห้งร้องไห้ด้วยความสิ้นหวัง "แล้วจะทำยังไง?"
เห็นได้ชัดว่าถ้าอยากให้คนรอดมากที่สุด ต้องดึงห่วงทีละคน และต้องให้เวลาคนที่ดึงห่วงได้เปิดกุญแจมือ ถ้าทุกคนเห็นแก่ตัว ก็ไม่มีใครรอด
แต่ถ้าทีละคน คนสุดท้ายสองคนก็รอความตายชัวร์ จากสถานการณ์ตอนนี้ พอเหลือคนสองคน แรงดึงของกว้านก็เพียงพอที่จะฆ่าคนธรรมดาได้แล้ว
ชายหนุ่มอ้วนร้องไห้โฮด้วยความกลัว ส่วนสาวผมบลอนด์มองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาอ้อนวอน พูดอย่างน่าสงสาร "ได้โปรด ให้ฉันดึงก่อน ฉันยังไม่อยากตาย"
พูดเหมือนใครจะอยากตาย
ลอร์นขมวดคิ้ว กลั้นอาการปวดหัวที่บีบรัด แล้วเริ่มคิดอย่างหนัก ครูใหญ่จินซอว์ต้องเปิดทางรอดไว้แน่ ๆ หรือว่าด่านนี้ต้องเสียหนึ่งชีวิต?
หรือว่าจะโชคร้ายขนาดนี้ การเล่นเกมความตายนี้เป็นฝีมือของลูกศิษย์ครูใหญ่จินซอว์?
ตอนนี้ชายหัวล้านที่หลุดออกมาก่อนไม่ได้เดินไปที่ประตูเหล็กที่เขียนว่า "ทางออก" ทันที แต่เดินตรงไปอีกฝั่งของห้อง
ผนังด้านหน้าที่ชายหัวล้านยืนอยู่ต่างจากผนังอื่น ผนังอื่น เพดาน และพื้นเป็นปูนสีเทาหนา พื้นผิวหยาบ แต่ผนังด้านนี้มีพื้นที่ประมาณหนึ่งตารางเมตรฝังอยู่ตรงกลาง ไม่ใช่ปูน แต่เป็นไม้กระดานต่อกัน ขอบตอกด้วยตะปูเหล็กเข้ากับผนัง ไม้กระดานดูเก่า มีปูนบาง ๆ ทาเคลือบไว้เพื่ออำพราง แต่ความแตกต่างจากผนังปูนรอบข้างเห็นได้ชัดในพริบตา
เขาใช้ข้อนิ้วเคาะไม้แผ่นนั้น เสียงโปร่ง ดูเหมือนอีกด้านของไม้ไม่มีอะไรอุด เขายิ้มกว้าง คิดว่าตัวเองเจอทางออกจริง ๆ แล้ว และประตูเหล็กนั้นน่าจะเป็นของหลอก
เขากำลังจะชนไม้แผ่นนั้น แต่ลอร์นก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
ตอนนี้ลอร์นต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพราะปลอกคอโลหะรั้งไว้ แต่ก็ทำให้เขาเห็นกุญแจที่เหลือบนทีวีเต็ม ๆ ด้วยสายตาที่คมกริบ เขาจึงตะโกนไปที่ชายหัวล้าน
"เฮ้ เพื่อน ช่วยดูหน่อยสิว่ากุญแจบนทีวีกับกุญแจในมือนายเหมือนกันไหม!"
ชายหัวล้านหยุดการกระทำ มองดูกุญแจในมือ แล้วก้าวไปที่หน้าทีวี เปรียบเทียบเล็กน้อย แล้วยิ้มให้ลอร์น "หนุ่มน้อย สายตาดีนี่นา"
เขาโยนกุญแจของตัวเองให้ลอร์น แล้วไม่รีรอ ถอยหลังครึ่งก้าว ออกแรงขาขวา ใช้ไหล่ชนไม้แผ่นนั้น
ลอร์นรับกุญแจมาอย่างเร่งรีบ แล้วก็เข้าใจทันทีว่าที่เดาไว้ถูกต้อง กุญแจทุกดอกเหมือนกันหมด วิธีผ่านด่านให้ทุกคนรอดคือให้คนหนึ่งดึงห่วง แล้วใช้กุญแจดอกเดียวเปิดกุญแจมือทุกคน เพียงแต่พวกเขาติดกับดักความคิดที่ว่ากุญแจหนึ่งดอกใช้กับคนหนึ่งคน
ขอบคุณพ่อแม่ที่ให้ดวงตาที่คมขนาดนี้!
ลอร์นรีบไขกุญแจมือที่ล่ามตัวเอง ก่อนจะปลดโซ่ข้อเท้าอันสุดท้าย แล้วรีบไปหาอีกสามคน ท่ามกลางเสียงขอบคุณระงม เขาก็เปิดกุญแจมือให้พวกเขาทีละคน
ในขณะเดียวกัน ชายหัวล้านก็ชนไม้แผ่นนั้นจนแทบจะหลุดแล้ว กับการชนครั้งสุดท้าย ไม้ก็แตกออกเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างหลัง แต่หลังไม้นั้นไม่ใช่ทางออก ไม่ใช่ทางเดิน แต่เป็นกำแพงปูนอีกชั้น ที่ต่างออกไปคือ กำแพงปูนนี้มีช่องลับโลหะฝังอยู่ ประตูช่องลับถูกกระตุ้นด้วยการแตกของไม้ เปิดออกมาเอง
ในช่องลับไม่มีกุญแจ ไม่มีช่องระบายอากาศ มีเพียงใบเลื่อยวงเดือนหมุนด้วยความเร็วสูง เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 40 เซนติเมตร พุ่งออกมาจากส่วนลึกของช่องด้วยความเร็วสูง พร้อมเสียงโลหะเสียดสีดังกรี๊ด ชายหัวล้านไม่ทันถอย ใบเลื่อยกรีดเข้าที่เอวด้านขวากับต้นขานอก เป็นแผลยาวที่เข่าด้านนอก ลึกถึงเอ็น เลือดพุ่งออกมาเป็นสาย
เขากรีดร้องล้มหงายหลัง มือซ้ายกดแผลแน่น มือขวายันพื้นพยายามคลานถอยหลัง ใบเลื่อยหดกลับเข้าไปในช่องลับหลังพุ่งออกมา ประตูโลหะปิดลง เหลือเพียงคราบเลือดสดบนกำแพงปูนไหลลงตามผิวสีเทา
อีกสี่คนที่เหลือตอนนี้แก้โซ่ครบแล้ว ชายผอมแห้งเห็นสภาพน่าสยดสยองก็ยืนแข็งทื่อ สาวผมบลอนด์หน้าซีด ลอร์นประคองชายหนุ่มอ้วน แล้วย่อตัวลงข้าง ๆ ชายหัวล้าน ฉีกชายเสื้อเชิ้ตตัวเอง พับเป็นก้อนหนา กดลงบนแผลของเขา
เลือดซึมผ้าเร็ว แต่ไม่พุ่งอีกต่อไป
ลอร์นถึงรู้ว่าที่ในวิดีโอทีวีเตือนไว้ "อย่าคิดว่าตัวเองรอด" หมายถึงอะไร
กำแพงไม้เป็นกับดัก ใช้ลงโทษคนที่อย่างชายหัวล้านไม่คิดเล่นเกม แต่คิดหาทางลัด
"รีบมาช่วยกันหน่อย"
ลอร์นอายุ 18 ปีแล้ว แต่ร่างกายยังพัฒนาไม่เต็มที่ด้วยเหตุผลบางอย่าง จึงตัวเล็กเมื่อเทียบกับคนวัยเดียวกัน ดูสูงแต่จริง ๆ แล้วไม่ต่างจากชายผอมแห้งวัยสามสิบสี่สิบเท่าไหร่ แค่ดีกว่าสาวผมบลอนด์นิดหน่อย ดังนั้นคนเดียวจึงแค่พอจะพยุงชายหัวล้านร่างใหญ่ขึ้นมาได้
เขาเรียกคนอื่นมาช่วยกัน พยุงชายหัวล้านไปที่ประตูเหล็ก สาวผมบลอนด์เปิดประตูเหล็กแล้วเดินเข้าไปก่อน คนอื่น ๆ ตามไปติด ๆ
หลังประตูเหล็กเป็นทางเดินโลหะแคบยาว 20 เมตร ปลายทางเป็นประตูกันระเบิด ทางเดินสองข้างมีที่หลบเป็นร่องโลหะสำหรับคนหลบได้หนึ่งคนอย่างละสี่จุด
ไม่มีคำใบ้ ไม่มีอันตราย พวกเขาถึงได้มีเวลาแนะนำตัว
ชายหัวล้านที่กดแผลอยู่พูดก่อน "ฉันชื่อวอร์เรน โคล เป็นนักมวย"
เขาไม่พูดอะไรมาก ลอร์นจึงพูดต่อ "ฉันชื่อลอร์น แอชครอว์ อยู่มัธยมปลายปีสุดท้าย"
อีกสี่คนไม่ได้แปลกใจกับอายุของลอร์น เพราะในกลุ่มนี้เขาหน้าอ่อนที่สุด ที่สำคัญคือหล่อที่สุดด้วย
หน้าตาของเขาเป็นแบบที่เห็นครั้งแรกแล้วจำไม่ลืม ผมสีดำหยักศกธรรมชาติ มีสองกระจุกดื้อ ๆ ทิ้งตัวอยู่บนคิ้ว ผิวสีขาวเย็นฉ่ำเปล่งประกายสุขภาพดีเพราะวัยหนุ่มสาว