ท่ามกลางรัตติกาล หลู่อี้เจ๋อวิ่งสุดฝีเท้าไปตามทางเล็ก ๆ
เขาต้องหาอันอันให้เจอก่อนวิลเลียม
หิมะสีขาวทำให้ถนนลื่นมาก แต่โชคดีที่หลู่อี้เจ๋อไม่รู้สึกหนาว
แม้ในสภาพอากาศเช่นนี้ ร่างกายของเขาก็ยังคล่องแคล่ว
ความเร็วในการวิ่งจึงไม่ช้าเลย
บ้านเรือนแบบสี่ประสาน บ้านของอันอันอยู่ที่ไหนกันนะ?
ขณะที่หลู่อี้เจ๋อกำลังมองหาไปทั่ว เขาก็ได้ยินเสียงคำรามประหลาดดังขึ้น
เสียงนั้นทำให้เขารู้สึกราวกับวิญญาณทั้งดวงถูกพันธนาการไว้
ขาของเขาขยับไปเอง มุ่งหน้าไปยังทิศทางอันมืดมิด
วิลเลียมเดินทอดน่องไปตามถนนเพียงลำพัง ช่วงแรกเขาไม่พบซอมบี้เลย แต่ยิ่งเข้าใกล้จุดหมาย ซอมบี้ที่โผล่มาจู่โจมรอบตัวก็ยิ่งมีจำนวนมากขึ้น
วิลเลียมไม่กลัวซอมบี้ที่ปรากฏตัว
กระทั่งยินดีเสียด้วยซ้ำที่ซอมบี้โผล่มา
เพราะการปรากฏตัวของพวกมันยืนยันว่าเขากำลังมุ่งหน้าไปถูกทาง
ซอมบี้หลายตัวพุ่งเข้ามาหาเขา กลิ่นคาวเหม็นคลุ้ง พร้อมอ้าปากกว้างราวกับหุบเหว
วิลเลียมหยิบปืนที่เหน็บอยู่ตรงเอวออกมาอย่างไม่รีบร้อน แล้วยิงใส่หัวซอมบี้
ฝีมือยิงปืนของเขาแม่นยำมาก นัดเดียวก็สังหารซอมบี้ได้หนึ่งตัว
ซอมบี้เหล่านั้นล้มลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว
วิลเลียมมองซอมบี้ที่นอนอยู่บนพื้น พลางยกยิ้มมุมปาก
“อ่อนแอขนาดนี้ จะปกป้องราชาของพวกแกได้ยังไง?”
สิ้นเสียงวิลเลียม เขาก็รู้สึกว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมาจากด้านหลัง
เขาหันขวับกลับไปอย่างรวดเร็ว ก็เห็นซอมบี้ตัวหนึ่งหน้าตาอัปลักษณ์เกินบรรยาย ผิวหนังบนใบหน้าหลุดลอก เผยให้เห็นดวงตาสีแดงที่กำลังจ้องเขาเขม็ง