หลินเจ๋อยืดคอมองเข้าไปข้างใน เห็นเพียงความมืดมิด มองอะไรไม่ชัดเลย
เขาล้วงโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋ากางเกง เตรียมเปิดไฟฉาย แต่หลินหร่านก้าวเข้าไปก่อนแล้ว แถมยังเจอสวิตช์บนกำแพงอีกด้วย
พอไฟสว่างขึ้น หลินเจ๋อก็มองเห็นสภาพภายในได้ชัดเจน
ตรงนั้นเป็นทางเดินลงไป ที่แท้ตระกูลเย่ก็มีห้องลับที่ซ่อนกลไกไว้ด้วย!
เห็นหลินหร่านเดินลงไปแล้ว เขารีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนตามลงไปทันที
พวกเขาเดินผ่านบันไดยาวเหยียด จนมาถึงห้องใต้ดินขนาดใหญ่
ภายในมีชั้นวางของนับไม่ถ้วน บนนั้นเรียงข้าวสาร แป้ง น้ำมัน และเสบียงหลากชนิดไว้เป็นระเบียบแน่นขนัด
“โห ตระกูลเย่ตุนเสบียงไว้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ ทั้งอาหาร ธัญพืช เนื้อกระป๋อง แครกเกอร์อัดแท่ง กระดาษชำระ เต็นท์ทหาร ของเยอะจนแทบจะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตได้เลย!”
“ตระกูลเย่รู้ล่วงหน้าอะไรหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นจะกักตุนของไว้มากมายขนาดนี้ทำไม?”
หลินเจ๋อส่งเสียงชื่นชมไม่หยุดอยู่ข้าง ๆ ส่วนหลินหร่านกลับไม่แปลกใจแม้แต่น้อย
ชาติที่แล้วเย่หลานเคยบอกเธอว่า เหตุผลแรกเริ่มที่ทำให้ตระกูลของเขาร่ำรวยขึ้นมา ไม่ใช่เพราะมีเงินมากมายหรือมีทองคำอยู่ในคลังเท่าไร
เมื่อวันสิ้นโลกมาถึง ของพวกนั้นก็ไม่ต่างจากเศษกระดาษ
สิ่งที่ทำให้ตระกูลของเขาสั่งสมทั้งทรัพย์สมบัติและชื่อเสียงได้อย่างรวดเร็วหลังวันสิ้นโลก คือเสบียงกองมหึมาในห้องลับแห่งนี้ ต้องรู้ไว้ว่าในวันสิ้นโลก แค่มีน้ำแร่สะอาดสักขวด คนบางคนก็ยอมสละชีวิตให้พวกเขาได้