“ตอนนี้ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงพี่เลี้ยงก็จะกลับมา เราไม่มีเวลามากพอจะค้นหากันให้ทั่วทุกซอกทุกมุมหรอก”
หลินเจ๋อเหมือนถูกน้ำเย็นสาดใส่จนหนาวสะท้าน ใช่แล้ว
เวลาไม่พอให้เขาค้นหาทุกซอกทุกมุม แล้วจะทำยังไงดีล่ะ
หลินเจ๋อนึกวิธีที่ดีกว่านี้ไม่ออกชั่วขณะ คิ้วสวยขมวดมุ่นทันที
หลินหร่านลองค้นหาหลายจุดแล้ว แต่ก็ไม่พบพิรุธชัดเจนสักอย่าง เมื่อเห็นน้องชายก้มหน้าคอตก เธอก็อดถามอย่างเห็นใจไม่ได้ว่า “เมื่อกี้มาหาพี่มีธุระอะไรหรือเปล่า?”
หลินเจ๋อถึงนึกเรื่องโซฟาขึ้นมาได้
“ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดว่าโซฟาหนังแท้ชุดนั้นนั่งสบายดี ไม่สู้เอากลับไปให้ท่านแม่ที่รักของเราใช้ ดีกว่าปล่อยให้เย่หลานได้ไปฟรี ๆ”
หลินเจ๋อกะพริบตากลมโต พูดหน้าตาเฉยไม่สะทกสะท้านว่าเอาไปให้ท่านแม่ใช้ แต่เอาเข้าจริงก็เท่ากับเอาไว้ใช้เองไม่ใช่หรือไง
โซฟาตัวใหญ่ขนาดนั้นก็ต้องวางไว้ในห้องนั่งเล่น จะให้เอาไปวางในห้องนอนแล้วเธอนั่งใช้คนเดียวหรือไง
ห้องนอนก็ไม่ได้กว้างขนาดนั้นด้วย
หลินหร่านฟังหลินเจ๋อพูดแล้วก็ไม่คิดแฉเขา ในเมื่อน้องชายอยากได้ งั้นก็เอากลับไปเสียเลย
เธอเดินเข้าไป แล้วเก็บโซฟาทั้งชุดเข้าไปในมิติส่วนตัว
ห้องโถงพลันโล่งไปกว่าครึ่ง หลินหร่านจึงมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้โซฟา
หลินเจ๋อยังจมอยู่กับความตื่นเต้นที่คิดว่าจะได้กลับไปนั่งโซฟาหนังแท้ ไม่คาดว่าจะถูกพี่สาวกอดแล้วจุ๊บแรง ๆ เข้าให้
“น้องชายทึ่มของพี่ เธอนี่เป็นดาวนำโชคของพี่จริง ๆ เลยนะ เป็นหลิน-ปลาคาร์ปนำโชค-เจ๋อของแท้ ดูสิว่าพี่เจอของดีอะไร!”