หลังส่งหลู่อี้เจ๋อกับหรงหานกลับไปแล้ว หลินหร่านก็หยิบใบไม้จากต้นไม้แห่งชีวิต เข็ม ด้าย และผ้าออกมาจากมิติส่วนตัว จากนั้นชวนคนในครอบครัวมาทำถุงหอมเพิ่มอีกหลายใบ
ไม่ว่าแม่หลิน พ่อหลิน หรือคุณปู่เจียงจะทำออกมาเป็นอย่างไร ทุกคนต่างตั้งใจทำกันสุดฝีมือ
ใครจะคิดว่าผลงานของทุกคนจะออกมาดีทีเดียว โดยเฉพาะหลินเจ๋อ
หลินเจ๋อดูเหมือนผู้ชายทื่อ ๆ แต่กลับมือเบา ทำถุงหอมออกมาได้ทั้งสวยทั้งทน
“พี่ ดูถุงหอมของผมสิ ผมว่าของผมนี่เอาไปขายได้เลยนะ”
หลินหร่านมองถุงหอมของหลินเจ๋อแล้วพยักหน้าอย่างอิจฉา ฝีมือดีจริง ๆ
ต่างจากเธอ ถุงหอมที่เธอทำออกมาหลายใบนี้น่าเกลียดเกินไปแล้ว
ในครอบครัว คนที่ทำได้แย่ที่สุดก็คือเธอ
ไม่เห็นจะมือเบาอย่างที่ใครเขาว่ากันสักนิด
เธอมองถุงหอมหน้าตาประหลาดในมือแล้วเริ่มหมดกำลังใจ
น่าเกลียดเกินไปแล้ว
ชวนให้คนดูรับไม่ได้จริง ๆ
แต่หลินหร่านไม่ได้คิดจะเลิกทำ อย่างไรเสียของชิ้นนี้ก็ไม่ได้ทำไว้ดู แต่มีประโยชน์มากต่างหาก
จะทำให้สวยไปทำไม แค่ใช้ได้ก็พอแล้ว
ขณะที่หลินหร่านกำลังปลอบใจตัวเอง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงทุ้มไพเราะดังขึ้น
“หร่านหร่าน ถุงหอมพวกนี้ที่เธอทำให้ฉันได้ไหม?”
อยากได้ของหน้าตาประหลาดที่เธอทำเนี่ยนะ?
หลินหร่านมองถุงหอมที่ดูราวกับงานฝีมือในมือเจียงเฉิน แล้วหันมามองของหน้าตาประหลาดในมือตัวเองอย่างตกใจ “เจียงเฉิน นายหมายถึงอยากได้ถุงหอมที่ฉันทำเหรอ?”
เจียงเฉินมองหลินหร่าน ตอบอย่างจริงจังว่า “อืม ฉันว่ารูปทรงของมันแปลกมาก ฉันชอบ
หร่านหร่าน ยกให้ฉันทั้งหมดได้ไหม?”
คำพูดของเจียงเฉินทำให้หลินหร่านเข้าใจขึ้นมาทันที
ใช่แล้ว
ถุงหอมของเธอไม่ได้ขี้เหร่