โจวเจี้ยนหมิงยังคงไม่พูดอะไร แต่คุณย่าโจวผู้มีอารมณ์ฉุนเฉียวกลับทนไม่ไหวอีกต่อไป
เธอมองวิลเลียมอย่างเย้ยหยัน “ที่คุณพูดมาก็ถูก พวกเราสมควรตายเอง
ตอนนั้นไม่ควรเอาของของพวกคุณมา ไม่ควรแตะต้องไวรัสเอ็กซ์ของพวกคุณเลย
เพราะงั้นพวกเราก็สมควรถูกพวกคุณขังไว้ที่นี่ นี่คือผลกรรมที่พวกเราก่อไว้
และพวกเราก็รับผลกรรมอยู่ที่นี่แล้ว
ส่วนอย่างอื่น พวกคุณอย่าหวังว่าจะได้ไป
พวกเราไม่มีทางร่วมมือช่วยคุณพัฒนาไวรัสชั่วร้ายแบบนั้นเด็ดขาด
ดูงานวิจัยของพวกคุณสิ ทำได้ดีเหลือเกิน แต่ละคนกลายเป็นสัตว์ประหลาดตาแดงกันหมด
เห็นพวกคุณกลายเป็นแบบนี้แล้ว ฉันก็ใจสลาย
ทำการทดลองอย่างไร้ขอบเขตแบบนี้ สักวันพวกคุณต้องได้รับผลกรรมแน่”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น วิลเลียมก็มองคุณย่าโจวอย่างประหลาดใจ
รังเกียจที่เขาเป็นสัตว์ประหลาดตาแดงงั้นเหรอ?
แล้วพวกเขาไม่ได้ทำให้หลานชายตัวเองกลายเป็นเจ้าสิ่งนี้เหมือนกันหรือไง?
สองมาตรฐานเกินไปแล้วมั้ง?
วิลเลียมแสยะยิ้มเยาะในใจ ก่อนข่มอารมณ์แล้วพูดต่อ “คุณนายโจว เรื่องมันไม่ใช่แบบนั้น...”
ปัง!
คุณย่าโจวฟาดหนังสือลงบนโต๊ะอย่างแรง
“แล้วมันควรเป็นแบบไหน? ฉันก็เป็นคนอารมณ์แบบนี้ ถ้าฟังแล้วไม่ชอบ ก็ให้คนเข้ามาฆ่าฉันสิ
ยังไงฉันก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว
อย่าคิดเอาชีวิตฉันมาขู่สามีฉัน พวกเราก็แก่จนเป็นไม้ใกล้ฝั่งแล้ว มองความเป็นความตายออกตั้งนานแล้ว
ต้องอยู่ในที่ซอมซ่อนี่ทุกวัน สู้ตายไปเสียยังดีกว่า จะได้ช่วยประหยัดเสบียงให้ทุกคนในวันสิ้นโลกด้วย”