หลายวันต่อมา หลินหร่านพาทุกคนในครอบครัวเข้าไปในมิติส่วนตัวอีกครั้ง
ตอนนี้ทุกคนอยู่ในมิติส่วนตัวของเธอได้นานถึง 4 ชั่วโมงแล้ว
พวกเขาจึงมีเวลามากขึ้นสำหรับเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์ตัวเล็ก ๆ
แม่หลินย้ายไก่ติงตัง ไก่บ้าน และเป็ดบ้านเข้าไปไว้ในทุ่งเลี้ยงสัตว์ ส่วนคุณปู่เจียงก็สร้างรังกับรางน้ำให้พวกมัน
หลินหร่านมองรังไก่ที่ทำอย่างประณีตแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “คุณปู่เจียง ไม่คิดเลยว่าคุณปู่จะทำเป็นด้วย”
คุณปู่เจียงยิ้มอย่างเมตตา “สมัยก่อนปู่ก็เคยผ่านช่วงชีวิตลำบากมา งานพวกนี้ทำง่ายมาก ตอนนี้มือไม้ปู่ก็ดีขึ้นแล้ว งานในไร่ของหร่านหร่าน ต่อไปปู่ทำได้หมด”
หลินหร่านไม่เกรงใจเขา “ดีเลยค่ะ คุณปู่เจียง ดูสิ ตอนนี้หนูมีที่ดินตั้งเยอะ กำลังต้องการแรงงานพอดี”
คุณปู่เจียงได้ยินหลินหร่านพูดเช่นนั้น ก็ยิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิม
“ได้สิ ร่างกายของตาแก่คนนี้แข็งแรงมาก ขอแค่หนูไม่รังเกียจ ตาก็ช่วยทุกคนได้ตลอด”
คุณปู่เจียงซาบซึ้งกับคำพูดของหลินหร่านมาก เด็กคนนี้ไม่ได้มองเขาเป็นคนนอกเลย
นับตั้งแต่ย้ายมาอยู่บ้านนี้ คุณปู่เจียงก็รู้สึกว่าครอบครัวนี้สามัคคีกันจริง ๆ ไม่ว่าจะบนหรือล่าง ทุกคนล้วนเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ต่างพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้แข็งแกร่งและมีชีวิตที่ดีขึ้น
แล้วเขาจะเป็นตัวถ่วงได้อย่างไร
โชคดีที่หลังจากแช่ยาสมุนไพร ร่างกายของเขาก็ดีขึ้นทุกวัน แม้แต่ร่างกายที่เป็นอัมพาตมาหลายปีก็กลับมาเดินได้
เขายังยกน้ำหนักออกกำลังกายได้ แถมยิงปืนก็ไม่หวั่น
เขาดีขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ