เมื่อกลับเข้าไปในมิติส่วนตัวอีกครั้ง ทุกอย่างภายในก็เปลี่ยนไปมากแล้ว
มิติส่วนตัวระดับ 7 ขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอีกหนึ่งรอบ
พื้นที่ที่เธอแบ่งแยกออกมาได้มีมากขึ้น และผืนดินที่ใช้ประโยชน์ได้ก็เพิ่มขึ้นด้วย
หลินหร่านมองรถไถอัตโนมัติ 50 เครื่องในเขตเก็บเสบียง แล้วรู้สึกว่าในที่สุดพวกมันก็จะได้ใช้ประโยชน์เสียที
ถ้าใช้พื้นที่เหล่านี้ได้ทั้งหมด ในหนึ่งปีจะผลิตอาหารได้มากแค่ไหน และเลี้ยงคนได้กี่คนกันนะ
ตอนนี้พวกเขายิ่งเพาะปลูกมากเท่าไร อาหารเหล่านี้ก็จะยิ่งเป็นทรัพยากรล้ำค่าที่ใช้แลกเปลี่ยนกับฐานที่มั่นอื่นในอนาคต
“เจียงเฉิน ดูสิ ลำธารของฉันใหญ่ขึ้นแล้ว”
หลินหร่านจูงเจียงเฉินไปยังริมลำธารที่กว้างกว่าเดิมประมาณ 1 เมตร ก่อนจะนั่งลงกับพื้น
เจียงเฉินนั่งลงตามท่าของหลินหร่าน
หลินหร่านจ้องมองสายน้ำใสสะอาด แล้วพบว่าปลาเล็ก ๆ ในนั้นดูเหมือนจะตัวใหญ่ขึ้นเล็กน้อย
นอกจากนี้เธอยังเห็นสิ่งมีชีวิตอีกหลายตัวกำลังขยับอยู่ในน้ำ
“เจียงเฉิน ในลำธารของฉันมีกุ้งกับปูแล้ว รีบมาดูเร็ว”
หลินหร่านชี้ไปที่ก้นลำธารอย่างตื่นเต้น สิ่งมีชีวิตพวกนี้ไม่เคยมีอยู่ในมิติส่วนตัวมาก่อนเลย
“มิติส่วนตัวของฉันมีชีวิตชีวามากขึ้นแล้ว เจียงเฉิน ไปดูที่อื่นกันต่อเถอะ ว่ามีอะไรเพิ่มขึ้นมาอีกไหม”
ทั้งสองเดินไปอีกช่วงหนึ่ง แล้วพบว่ามีสิ่งของเพิ่มขึ้นไม่น้อยจริง ๆ
เมื่อเดินเข้าไปในป่าสน หลินหร่านก็ได้ยินเสียงนกร้อง
บนต้นไม้มีนกสีดำหลายตัวเกาะอยู่ ส่งเสียงจิ๊บ ๆ เจี๊ยวจ๊าว ดูเหมือนลูกนก แต่เธอก็ไม่รู้ว่าเป็นนกชนิดไหน
เดินลึกเข้าไปอีกหน่อย พวกเธอก็พบว่าฉากกั้นสีขาวซึ่งเคยกั้นอยู่กลางป่าสนหายไปแล้ว