“แม่ แม่บอกว่าหรงหานกำลังตามหาน้องสาวเหรอ?”
“ใช่ ก็หัวหน้าทีมเหยี่ยวคนนั้นไง คนที่เป็นหัวหน้าของเซี่ยหว่านหรู คนที่มีเรื่องกับพวกเราตั้งแต่เข้ามาแรก ๆ น่ะ”
หลินหร่านรู้ดีว่าหรงหานเป็นใคร สิ่งที่ทำให้เธอตกใจคือข่าวที่แม่เอามาบอกต่างหาก
ที่แท้หรงหานไม่รู้จริง ๆ ว่าน้องสาวของตัวเองถูกส่งไปที่ห้องทดลอง
เรื่องนี้ชักจะน่าสนุกแล้วสิ
ถ้าเขารู้ว่าน้องสาวถูกส่งไปอยู่ในสถานที่แบบนั้น เขาจะยังยอมทำงานให้เซี่ยฉางเหออีกไหม?
“หร่านหร่าน แม่จะบอกให้นะ พ่อลูกตระกูลเซี่ยกับหรงหานไม่ได้เป็นพวกเดียวกันเลย ที่จริงพวกเขาระแวงหรงหานมาตลอด เมื่อกี้ยังเกือบฆ่าเขาในห้องหนังสือด้วย”
“อ้อ”
พอได้ยินเช่นนั้น หลินหร่านก็เลิกคิ้ว
ยิ่งสนใจเรื่องที่แม่หลินเล่าขึ้นมาอีก
“แม่ มานี่ กินแตงโมไปด้วยแล้วค่อยเล่าไปด้วยนะ
แตงโมนี่หนูเด็ดมาจากมิติส่วนตัว สดใหม่สุด ๆ เลย”
แม่หลินรับแตงโมไป แล้วเริ่มเล่าเรื่องที่เพิ่งได้ยินมาเกี่ยวกับตระกูลเซี่ย
ยิ่งฟังแม่เล่า แววตาของหลินหร่านก็ยิ่งเป็นประกาย
นี่มันถ่ายทอดสดชัด ๆ
ข่าวได้มาง่ายดาย แถมไม่มีตกหล่นสักอย่าง
สะใจสุด ๆ ไปเลย
“แม่ เรื่องพวกนี้แม่ได้ยินมาจากตระกูลเซี่ยทั้งหมดเลยเหรอ?”
แม่หลินตอบด้วยสีหน้าชื่นบานว่า “ก็ใช่น่ะสิ พ่อกับแม่แฝงตัวอยู่ในตระกูลเซี่ยไม่เสียเปล่าหรอก ตอนนี้บ้านพวกเขามีหูทิพย์ของแม่อยู่ทั่วทุกมุม
ชายอ้วนแซ่อู๋บอกว่าห้องหนังสือของเซี่ยฉางเหอเป็นที่ที่เก็บความลับที่สุด เราเลยเอาต้นไม้กลายพันธุ์ของพวกเราไปเปลี่ยนกับไม้ประดับในห้องหนังสือของเขา