“คุณปู่เจียง เป็นอะไรไปครับ?”
หลินเจ๋อซึ่งนั่งอยู่ใกล้คุณปู่เจียงที่สุดถึงกับสะดุ้งโหยง
จะมีใครกินอยู่ดี ๆ แล้วตัวเปล่งแสงขึ้นมาได้ยังไงกัน
คุณปู่เจียงเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายเป็นมนุษย์ตัวเขียวไปได้ล่ะ
พอเห็นภาพนี้ เจียงเฉินที่นั่งอยู่ข้างหลินหร่านก็รีบเดินเข้าไปจับมือคุณปู่เจียง พลางสำรวจอย่างกระวนกระวาย
พ่อหลินถามว่า “คุณอาเจียง เกิดอะไรขึ้นครับ?”
แม่หลินเสริมว่า “นั่นสิ หร่านหร่าน คุณปู่เจียงไม่เป็นอะไรใช่ไหม
หรือว่า... หรือว่าท่านปลุกพลังพิเศษขึ้นมาแล้ว?
แม่จำได้ว่าตอนพ่อของลูกปลุกพลัง เขาก็พ่นไฟออกมาเฉยเลย...”
หลินหร่านจ้องคุณปู่เจียงเขม็งโดยไม่ตอบ ที่จริงเธอไม่ได้ยินเสียงแม่หลินเลยสักนิด
ตอนนี้เธอตื่นเต้นจนแทบคลั่ง
หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ดวงตาเบิกค้างจ้องแสงสีเขียวที่เปล่งออกมาจากมือของคุณปู่เจียงไม่กะพริบ
สีเขียวนี้ไม่เหมือนสีของพลังพิเศษธาตุไม้
แต่เป็นแสงสีเขียวที่ให้ความรู้สึกสบายกว่า และมีพลังงานอ่อนโยนกว่า
ชาติก่อนเธอเคยเห็นพลังพิเศษแบบนี้ คนคนนั้นได้รับความรักและการยกย่องจากผู้คนนับไม่ถ้วนเพราะพลังนี้
เธออาศัยพลังนี้แย่งชิงตำแหน่งที่หลินหร่านอุตส่าห์สร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากในฐานจื่อกวงไปได้อย่างง่ายดาย
ทั้งยังแย่งตำแหน่งข้างกายเย่หลานไปด้วย
พวกเขาลืมไปแล้วว่าหลินหร่านเป็นคนพาพวกเขาฝ่าฝูงซอมบี้มาสร้างฐานแห่งนี้ขึ้นมาได้อย่างไร