เมื่อเห็นเจียงเฉินยืนอยู่ในลิฟต์ด้วยกัน หลินหร่านก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองยอมให้เขาเข้ามาได้ยังไง
บางทีอาจเป็นเพราะพละกำลังอันเหนือชั้นของเขา ต่อให้ไม่ยอมให้เข้ามา เขาก็เข้ามาได้อยู่ดีหรือเปล่า?
หรือไม่ก็เพราะเขาแสดงความเป็นมิตรกับเธอ หากเขาไม่ลงมือช่วย วันนี้พวกเธอคงตกอยู่ในอันตรายกันหมด
หรืออาจเป็นเพราะแววตาน่าสงสารของเขา ดูราวกับลูกหมาตัวน้อยที่กำลังจะถูกเจ้าของทอดทิ้ง ทำให้เธอใจแข็งไม่ลง
ในลิฟต์ ต้าหวงกับเยว่อิ่งต่างก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายประหลาดจากตัวเจียงเฉิน เป็นแรงกดดันที่หนักหน่วงอย่างยิ่ง พวกมันพยายามถอยห่างจากเขาให้มากที่สุด แล้วไปยืนเบียดหลินหร่านกับคนอื่น ๆ
แม่หลินกับหลินเจ๋อก็เอาแต่เหลือบมองหลินหร่านด้วยสายตาตำหนิ
ตอนนี้หลินหร่านไม่กล้ามองหน้าใครทั้งนั้น เธอจะทำอะไรได้ล่ะ ในเมื่อเขามาถึงแล้ว ก็ปล่อยเลยตามเลยแล้วกัน
พอกลับถึงชั้น 11 หลินหร่านก็ได้ยินเสียงดังตึงตังผิดปกติดังมาจากข้างใน
นี่มันอะไร?
หลินเจ๋อตบหน้าผากตัวเอง “แย่แล้ว ลืมคุณปู่เจียงไปเลย”
“ตอนนั้นคุณปู่เจียงบอกว่าจะลงไปช่วยพวกเราฆ่าซอมบี้ด้วย ห้ามยังไงก็ไม่ฟัง ฉันเลยขังท่านไว้ในห้องนอน”
หลินเจ๋ออธิบายจบก็รีบวิ่งไปเปิดประตูห้องนอนที่ล็อกจากด้านนอก
ทันทีที่ประตูเปิด หลินเจ๋อก็รู้สึกเหมือนมีลมวูบหนึ่งพัดผ่านหน้า ไม่รู้ว่าขาของคุณปู่เจียงกลับมาเดินคล่องปราดเปรียวตั้งแต่เมื่อไร