อันอันได้ยินเสียงร้องของแมว ก็สงบลงในทันที
เขามองเจ้าแมวอ้วนตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะร้องออกมาด้วยความดีใจว่า “คุณ...คุณเป็นแมวของพี่หร่านหร่านใช่ไหม?”
เยว่อิ่งร้อง “เมี้ยว——”
เด็กน้อย ตอบถูกแล้วจ้ะ
หลินหร่านเดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวายในห้องนั่งเล่น
ฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ แล้ว ทำไมเยว่อิ่งยังไม่กลับมาอีกนะ
ถึงจะรู้ว่ามันเก่งมาก แต่พวกแมลงก็เก่งไม่แพ้กัน
มดเองก็ยังกินช้างได้เลยนะ
ตอนออกไปก็ไม่ได้คล้องถุงหอมไว้ด้วย ถ้ามันถูกพวกแมลงกลายพันธุ์หมายหัวขึ้นมาจะทำยังไง
วัน ๆ มีแต่เรื่องให้เป็นห่วงจริง ๆ ไม่เคยทำให้สบายใจเลย
เธอร้อนใจแทบตายอยู่แล้ว
กลับมาเมื่อไร จะลงโทษไม่ให้กินปลาเส้นหนึ่งวัน
“พี่ อย่าเดินวนไปวนมาในห้องนั่งเล่นได้ไหม ผมเวียนหัวแล้ว” หลินเจ๋อมองหลินหร่านพลางบ่น
แม่หลินได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองลูกชายคนโต ก่อนพูดว่า “อย่ากวนพี่สิ พี่กำลังหงุดหงิดอยู่”
หลินเจ๋อถาม “พี่หงุดหงิดเรื่องอะไร?”
แม่หลินปรายตามองต้าหวง “ถ้าต้าหวงของลูกหายไปตอนนี้ ลูกจะหงุดหงิดไหมล่ะ?”
หลินเจ๋อตอบ “ก็ต้องหงุดหงิดอยู่แล้ว”
หลินเจ๋อรีบกอดต้าหวงที่นอนอยู่ข้างเท้าของเขาไว้
“แกห้ามวิ่งไปไหนมั่วซั่วนะ”
หลินหร่านหยิบนาฬิกาข้อมือออกมาจากมิติส่วนตัวแล้วดูเวลา ใกล้จะ 8 โมงแล้ว
“ฉันออกไปหาแถวข้างนอกดีกว่า”
“ผมไปด้วย”
เจียงเฉินลุกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น