ตลาดมืด
พ่อค้าแม่ขายที่ตั้งแผงทยอยกลับกันหมดแล้ว ถนนทั้งสายจึงเงียบเหงาอย่างยิ่ง
เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่ยังยืนอยู่กลางถนน ลมกลางคืนพัดผ่านจนร่างของเขาสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว
เขาย่อตัวลงกับพื้น คอยเงยหน้ามองไปยังสุดถนนเป็นระยะ
คนนั้นบอกให้เขารออยู่ที่นี่ เขาก็จะรอ
ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ เขาจะต้องรอให้น้องสาวกลับมาให้ได้
คราวนี้เขาจะปกป้องเธอให้ดี ไม่ยอมให้ใครรังแกเธออีก
เมื่อนึกถึงตอนที่เธอเพิ่งเกิด ตัวน้อยนุ่มนิ่มนอนอยู่บนฝ่ามือของเขา เขาก็รู้แล้วว่าชาตินี้จะต้องปกป้องเธอ
ตอนถูกตู้ผิงขายไป เธอคงกลัวมากสินะ
แต่ทำไมพวกเขายังไม่กลับมาอีกล่ะ
ยิ่งรอนานเท่าไร ใจของเกาหมิงก็ยิ่งหนักอึ้ง
น้องสาวจะไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหม
เกาหมิงเริ่มกระวนกระวายขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ถ้าน้องสาวเป็นอะไรไป เขาก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
บางทีเขาอาจไปตายพร้อมกับผู้หญิงคนนั้นก็ได้
เวลาผ่านไป อากาศรอบข้างก็ยิ่งหนาวเย็นลง
เช่นเดียวกับหัวใจของเกาหมิง เขาไม่เคยเกลียดชังความไร้สามารถของตัวเองเท่าตอนนี้มาก่อน
ถ้าเขามีพลังพิเศษเหมือนกันก็คงดี
เขานึกถึงดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาของเสี่ยวอวี่ตอนจากไป ใจพลันเจ็บปวดราวกับถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ
เกาหมิงกอดศีรษะอย่างสิ้นหวัง เสียงคร่ำครวญในลำคอคล้ายเสียงหมาป่า
“พี่ชาย”
“พี่ชาย...”
จู่ ๆ เกาหมิงก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างหู
เสียงนี้คือเสี่ยวอวี่
เกาหมิงไม่มีเวลาปาดน้ำตาที่หางตา รีบเงยหน้าขึ้นอย่างยินดี แล้วก็เห็นเสี่ยวอวี่ยืนอยู่ตรงหน้า