แม่หลินเห็นซอมบี้กำลังจะพุ่งเข้ามา ก็หวาดกลัวจนหลบอยู่หลังพ่อหลิน เสียงสั่นเครือเอ่ยว่า “พ่อของลูก มันมาแล้ว ซอมบี้มาแล้ว รีบจัดการสิ”
พ่อหลิน: “……”
“ที่รัก ลุยสิ”
พ่อหลิน: ขยับไม่ไหวจริง ๆ นะ
“หลินอี่หนาน มันมุ่งหน้าไปหาหร่านหร่านแล้ว”
พ่อหลิน: ที่รัก ช่วยด้วย ขาฉันอ่อนจนยืนไม่อยู่แล้ว
แม่หลิน: “ที่รัก ลุยสิ! นั่นลูกน้อยของคุณเลยนะ”
พ่อหลิน: ฉันผิดไปแล้วได้ไหม พวกมันไม่ใช่ลูกน้อยสักหน่อย พวกมันเป็นตัวน่าเกลียด!
เวลานี้หลินหร่านนำหน้าไปก่อนแล้ว ฟันหัวซอมบี้ตัวหนึ่งขาดกระเด็น
เห็นลูกสาวของตัวเองห้าวหาญถึงเพียงนี้ แววตาแม่หลินก็ฉายความมุ่งมั่นขึ้นมา เธอยกดาบถังในมือแล้ววิ่งออกมาจากหลังพ่อหลิน พุ่งเข้าใส่ซอมบี้ตัวที่สองซึ่งกำลังมุ่งโจมตีหลินหร่านอย่างไม่คิดชีวิต
“อ๊า ตายซะ เจ้าตัวประหลาด!”
“อ๊า~ อ๊าๆ~”
ดาบถังในมือแม่หลินมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่ เธอฟาดฟันซอมบี้อย่างบ้าคลั่ง
น่าเสียดายที่เธอออกแรงได้น้อย ดาบฟันลงบนหัวซอมบี้ได้แค่ครึ่งเดียวก็ฝังติดอยู่ตรงนั้น
ซอมบี้ไม่รู้จักความเจ็บปวด มันรู้เพียงว่าพอได้กลิ่นมนุษย์ก็จะตื่นเต้น
เห็นแม่หลินอยู่ใกล้แค่เอื้อม ซอมบี้กางกรงเล็บเตรียมพุ่งเข้าใส่ เธอร้อนรนจนยิงมีดน้ำแข็งใส่หัวมันราวกับไม่ต้องเสียเงิน
หร่านหร่านบอกแล้วว่าหัวซอมบี้เป็นจุดอ่อนที่สุด เธอจึงฟาดใส่ตรงนั้นสุดแรง
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
แม่หลินสร้างก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ขึ้นมาก้อนหนึ่ง แล้วทุ่มใส่หัวซอมบี้จนกะโหลกแตกกระจาย