หลินหร่านรู้ว่าทุกคนน่าจะยังดูดซับแก่นคริสตัลอยู่ ส่วนคุณปู่เจียงก็ต้องพักผ่อน หลังจากให้อาหารเยว่อิ่งกับต้าหวงแล้ว เธอก็กำชับให้พวกมันอยู่เงียบ ๆ จากนั้นจึงย่องเข้าครัวเบา ๆ เตรียมทำอาหารเช้าให้ทุกคน
เธอนำปูจักรพรรดิตัวใหญ่ออกมาจากมิติส่วนตัว แล้วหาได้กุ้งมังกรตัวใหญ่เพิ่มอีกตัว
หลังจากแกะเนื้อปูจักรพรรดิกับกุ้งมังกรออกมาแล้ว เธอก็นำไปต้มโจ๊กทะเล
จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าในมิติส่วนตัวยังมีเกี๊ยวกุ้งอยู่ จึงหยิบออกมาอีกห้าชุด วางบนเตาให้อุ่น
เกี๊ยวกุ้งพวกนี้ซื้อมาจากร้านที่ทำอร่อยที่สุด แต่ละชิ้นใส่กุ้งตัวโตเต็ม ๆ ไว้ทั้งตัว พอกัดเข้าปากก็เด้งหนึบ สดหวานอร่อยเป็นพิเศษ กินเท่าไรก็ไม่เบื่อ
พอโจ๊กทะเลเสร็จ ทุกคนก็ทยอยเดินออกมาจากห้องนอน
เมื่อเห็นพ่อแม่ที่ดูสดใสเปล่งปลั่ง หลินหร่านก็รีบถามว่า “พ่อ แม่ เป็นยังไงบ้างคะ?”
แม่หลินส่ายหน้า “แม่ไม่ได้เลื่อนระดับ”
หลินหร่านปลอบว่า “ไม่เลื่อนก็ไม่เป็นไรค่ะแม่ ดูท่าคงเป็นเพราะแก่นคริสตัลมีน้อย วันนี้เราฆ่าซอมบี้เพิ่มอีกสักหน่อย ให้แม่เลื่อนระดับต่อได้”
เมื่อเห็นว่าหลินหร่านเชื่อจริง ๆ แม่หลินก็ยิ้มทะเล้น “ฮิ ๆ หร่านหร่าน ถึงแม่จะไม่ได้เลื่อนระดับ แต่แม่เหมือนจะควบคุมพืชได้แล้วนะ”
ทันใดนั้นก็มีแสงสีเขียวปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือของแม่หลิน เถาวัลย์ของต้นเศรษฐีเรือนในที่วางอยู่บนตู้โทรทัศน์เริ่มแผ่ขยายออกอย่างบ้าคลั่ง
คุณปู่เจียงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องเป็นคนสุดท้ายเห็นภาพนั้นเข้าก็ตกใจจนสะดุ้ง