“หร่านหร่าน เธอได้ยินไม่ผิดหรอก ฉันจะไปฐานของเธอด้วย”
หลินหร่าน: “แต่ฉันไม่มีฐานนะ”
จางฮวนยิ้ม “งั้นก็สร้างขึ้นมาสักแห่งสิ”
หลินหร่านทั้งขำทั้งจนใจ “พูดจริงเหรอ?”
จางฮวนชี้ไปยังถนนนอกวิลล่า ที่นั่นมีรถจอดเรียงอยู่ทั้งหมด 8 คัน ทั้งคันเล็กคันใหญ่
“หร่านหร่าน เห็นไหม แก๊งขวานของเรามีทั้งหมด 108 คน ทุกคนจะไปกับเธอ
ในแก๊งขวานของเรามีผู้หญิง 58 คน เด็กอีก 50 คน
พวกเราจะเป็นประชากรกลุ่มแรกของฐานเธอ
พวกเรายินดีช่วยทำงานและใช้ชีวิตในฐานของเธอ ไม่มีทางถ่วงแข้งถ่วงขาแน่
หร่านหร่าน ให้พวกเราไปกับเธอเถอะ”
หลู่อี้เจ๋อที่ยืนอยู่ข้างจางฮวนได้ยินคำพูดของเธอแล้ว เจ็บแปลบในใจ
ถ้าเขายังพอมีสติอยู่บ้าง
เขาก็คงอยากบอกหลินหร่านให้พาเขาไปด้วยเหมือนกัน
เขาอยากไปกับจางฮวน
เมื่อเห็นแววตาแน่วแน่ของจางฮวน หลินหร่านก็ราวกับมองทะลุตัวเธอไปเห็นพี่ฮวนในชาติก่อน
หญิงสาวผู้แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ยืนเคียงข้างเธอเสมอมา
พี่ฮวนที่คอยสนับสนุนเธอไม่เคยเปลี่ยน กระทั่งยอมสละชีวิตเพื่อเธอได้
สร้างฐานที่เป็นของตัวเองงั้นหรือ?
ฟังดูก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
อย่างไรเสีย แผนการของหลู่อี้เจ๋อก็มีเรื่องนี้อยู่แล้ว