ไม่มีใครคาดคิดว่าความหนาวสุดขั้วจะผ่านพ้นไปเร็วขนาดนี้
เมื่อวานยังหนาวจนออกจากบ้านไม่ได้ ทุกสิ่งรอบด้านแข็งเป็นน้ำแข็งไปหมด
แต่วันนี้หิมะกลับละลายแล้ว
แถมพอถึงเที่ยง เสื้อผ้าหนา ๆ ที่สวมอยู่ก็ใส่ไม่ไหวอีกต่อไป
พอตกบ่าย สายลมในอากาศก็อุ่นละมุน
ความหนาวสุดขั้วผ่านพ้นไปแล้วจริง ๆ
ทุกคนมองดวงอาทิตย์ที่กลับมาแผ่ความร้อน เจิดจ้าอยู่บนท้องฟ้า แล้วส่งเสียงโห่ร้องยินดี
ในที่สุดพวกเขาก็ผ่านความหนาวสุดโหดนี้มาได้ และได้หลุดพ้นจากมันเสียที
ตอนบ่าย หลินหร่านเริ่มสวมเสื้อแขนสั้นแล้วคลุมทับด้วยเสื้อแจ็กเกตอยู่ในบ้าน
“หร่านหร่าน ฉันอยากกินแตงโมแช่เย็น”
คุณปู่เจียงนั่งอยู่บนโซฟา หลังจากไม่ได้กินแตงโมเย็น ๆ มานานก็ชักอยากขึ้นมา
หลินหร่านยิ้ม “ได้เลย เดี๋ยวจัดให้”
ตอนหลินหร่านกับเจียงเฉินยกแตงโมแช่เย็นเข้าไปในห้องนั่งเล่น ก็มีคนมาเคาะประตูวิลลา
คนที่มาคือหลู่อี้เจ๋อ
ช่วงนี้เขายุ่งอยู่กับเรื่องฐานที่มั่น นี่เป็นครั้งแรกที่แวะมา
“หัวหน้าทีมหลิน บนโต๊ะพวกคุณนั่นแตงโมเหรอครับ”
ทันทีที่หลู่อี้เจ๋อก้าวเข้ามา สายตาก็ถูกแตงโมบนโต๊ะในห้องนั่งเล่นของหลินหร่านดึงดูดไว้ทันที
หลินหร่านพยักหน้า “ใช่ แตงโมน่ะ”
“ดูน่ากินมากเลยครับ”
หลินหร่านหัวเราะเบา ๆ “กินแล้วก็อร่อยด้วย เอาสักชิ้นไหม”
แตงโมลูกนี้ปลูกจากมิติส่วนตัวของเธอ รสชาติหาอะไรเทียบในโลกนี้ไม่ได้
เปลือกบาง เนื้อหอมหวาน ทั้งยังฉ่ำน้ำ อร่อยสุด ๆ
พอได้ยินหลินหร่านถาม หลู่อี้เจ๋อก็พยักหน้าหงึกหงักทันที
“งั้นขอบคุณหัวหน้าทีมหลินนะครับ”
พูดจบเขาก็หยิบแตงโมชิ้นหนึ่งขึ้นมากินอย่างไม่เกรงใจ เคี้ยวกร้วม ๆ
หลินหร่านเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ เมื่อเห็นว่าแตงโมได้รับความนิยมขนาดนี้ จึงให้เจียงเฉินเข้าไปผ่าเพิ่มอีกลูก