ลู่อวี่ถูกเย่หลานเรียกมา ตอนนี้เย่หลานเริ่มสงสัยในความสามารถของลู่อวี่อย่างหนัก เขาคิดไม่ตกจริง ๆ ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่าง
วันนี้ตระกูลเย่เตรียมการไว้ดีขนาดนั้นแล้วแท้ ๆ สุดท้ายกลับยังถูกเจียงเฉินปฏิเสธไม่ให้เข้าพบอยู่ดี
“ไอ้ไร้ประโยชน์ รู้อย่างนี้ฉันไม่น่าให้มันเป็นคนกลางเลย”
เย่หลานยกน้ำที่ใส่น้ำแข็งเต็มแก้วขึ้นดื่มอึกใหญ่ แต่ก็ยังดับไฟโทสะในใจไม่ลง
ทันทีที่ลู่อวี่เดินเข้ามา เขาก็เห็นเย่หลานทำหน้าบึ้งตึง ใจพลันเย็นวาบ รู้ว่าตัวเองทำงานพลาดในวันนี้จนไปยั่วโมโหคุณชายคนนี้เข้าแล้ว แต่เขาย่อมมีวิธีรับมือ
ลู่อวี่ยิ้มอย่างไร้พิษภัยแล้วเดินเข้าไปหา ครึ่งชั่วโมงต่อมา เย่หลานก็พบว่าความโกรธในใจสลายหายไปหมดแล้ว
เขามองลู่อวี่ที่กำลังพูดคุยหัวเราะอย่างออกรสอยู่ตรงหน้า แล้วก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าคนคนนี้น่ากลัวมาก หน้าหนา ใจเหี้ยม แถมยังปากหวาน คนเจ้าเล่ห์แบบนี้อยู่ข้างกายเจียงเฉิน เขายังอดเป็นห่วงเจียงเฉินแทนไม่ได้
นี่มันหมาป่าชัด ๆ หมาป่าที่กัดคนได้
เขาหวังว่าตัวเองจะไม่มีวันเป็นศัตรูกับลู่อวี่
เย่หลานกับลู่อวี่คุยกันอย่างถูกคอ ส่วนโครงการใหญ่ในมือเจียงเฉินนั้น เขาต้องคว้ามาให้ได้ โครงการนี้จะช่วยให้ตระกูลเย่ก้าวหน้าไปอีกขั้น
กว่าจะออกมาอีกครั้งก็เป็นเวลา 4 ทุ่มแล้ว
ผู้ชายนี่ช่างแปลกจริง ๆ แค่ดื่มเหล้าไปนิดหน่อย ความสัมพันธ์ก็สนิทสนมขึ้นมาก
ลู่อวี่เรียกคนขับรถรับจ้างมาให้ พอนั่งอยู่ในรถ เขาก็นึกย้อนถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นแล้วอดขำไม่ได้