“ขอบคุณนะ ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องตกลง ฉันสร้างฟาร์มท่องเที่ยวเชิงเกษตรที่คล้ายกับของคุณไว้ไม่ไกลจากที่นี่ คิดว่าคุณคงรู้แล้ว”
หลินหร่านชะงักไปเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น... ที่นั่นคุณเป็นคนสร้างเหรอ?”
“ใช่ เดิมทีฉันตั้งใจจะเป็นเพื่อนบ้านกับคุณ แต่ตอนนี้ยกให้คุณแล้ว ในห้องใต้ดินมีเสบียงอยู่มากมาย พวกคุณขนไปได้ ถือเสียว่าเป็นอาหารที่ฉันมอบให้คุณปู่”
“ไม่ต้องหรอก ที่นี่ฉันมีของเยอะแล้ว...”
หลินหร่านรีบปฏิเสธ ที่นี่มีทุกอย่าง ไม่ขาดอาหารให้คนแก่กินหรอก
เจียงเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “นอกจากของพวกนี้แล้ว ฉันยังมีของขวัญจะให้คุณอีก”
เจียงเฉินถอดลูกประคำที่ข้อมือออก แล้วยื่นให้หลินหร่าน
“ลูกประคำเส้นนี้เป็นมิติส่วนตัว ข้างในมีเสบียงมูลค่า 20,000 ล้าน ทั้งหมดฉันยกให้คุณ หวังว่าพวกคุณจะมีชีวิตรอดในวันสิ้นโลกได้ดี”
หลินหร่านชะงัก ที่แท้เจียงเฉินก็มีมิติส่วนตัวเหมือนกัน
แค่ยกบ้านให้ก็ว่าเกินไปแล้ว ตอนนี้ถึงกับจะยกสิ่งนี้ให้เธออีก
พ่อหลินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ น้ำตาคลอจนแทบร้องไห้
เจียงเฉินรักลูกสาวของพวกเขามากจริง ๆ ถึงกับขนของมามากมาย ของดี ๆ ทั้งหมดก็ยกให้หร่านหร่านของเขา น่าเสียดายที่อีกเดี๋ยวเจียงเฉินก็จะกลายเป็นซอมบี้แล้ว
เฮ้อ!
ทำไมคนดี ๆ ถึงอายุสั้นกันนะ?
ฮือ ๆ ๆ—
นี่จะทำยังไงดีล่ะ
สวรรค์บ้าเอ๊ย ทำไมถึงทำกับลูกเขยของเขาแบบนี้
พ่อหลินไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองจัดเจียงเฉินเข้าอยู่ในหมวดลูกเขยไปแล้ว
“ไม่ต้อง คุณ...”
หลินหร่านส่ายหน้าปฏิเสธสุดแรง เธอรับของชิ้นนี้ไว้ไม่ได้
“รับไว้เถอะ ฉันเองก็ไม่ได้ใช้แล้ว” เจียงเฉินยิ้มอย่างเศร้าสร้อย “คุณก็รู้นี่ว่าฉันอยากยกมันให้คุณ”
หลินหร่านใจสะเทือน “ฟังฉันนะ คุณจะไม่เป็นอะไร”
เจียงเฉินยิ้มให้หลินหร่านอย่างซาบซึ้ง เธอช่างดีเหลือเกิน ตอนนี้ยังปลอบใจเขาอยู่เลย