หลินเจ๋อเบิกตากว้าง จ้องพี่สาวจอมโหดอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“พี่ ทำไมต้องทำกับผมแบบนี้ด้วย? รู้ไหมว่าทำแบบนี้พี่จะเสียผมที่เป็นน้องชายไปนะ?”
“ผมเป็นน้องชายพี่ ไม่ใช่ไอ้สารเลวเย่หนิงสักหน่อย พี่อกหักก็อย่ามาลงกับผมสิ!”
“ฮือ ๆ ผมจะไปฟ้องแม่!”
หลินเจ๋อปิดหน้าด้วยความน้อยใจแล้ววิ่งออกไป
หลินหร่านมองแผ่นหลังของน้องชายที่เดินจากไป ก่อนจะเด้งตัวลุกจากเตียงทันที
เรื่องจริง!
สัมผัสกับความเจ็บปวดเมื่อครู่เป็นเรื่องจริง
ถึงคนที่โดนซ้อมจะเป็นหลินเจ๋อตัวซวย แต่แรงสะท้อนกลับมันมีจริง มือเธอก็เจ็บเหมือนกันนะ!
เธอกลับมาเกิดใหม่จริง ๆ!
“พี่บ้าเอ๊ย ผมจะไปฟ้องแม่!”
“แม่ตัดเงินค่าขนมพี่แน่!”
หลินหร่านได้ยินเสียงโวยวายของหลินเจ๋อจากห้องนั่งเล่น น้ำตาก็ไหลพรากในพริบตา สวรรค์ยังมีตา ถึงกับให้เธอได้กลับมาเกิดใหม่ น้องชายยังอยู่ ครอบครัวก็ยังอยู่ ดีเหลือเกิน
จริงสิ
ตอนนี้วันที่เท่าไรกันนะ?
หลินหร่านรีบคลำหาโทรศัพท์บนเตียง ในที่สุดก็เจอมันใต้หมอน
วันที่ 21 พฤษภาคม ปี 2043
เป็นวันถัดจากวันที่ 20 พฤษภาคมพอดี อีกสามเดือนวันสิ้นโลกก็จะมาถึง
เธอยังมีเวลา
พอคิดถึงตรงนี้ น้ำตาของหลินหร่านก็ร่วงพร่างราวกับสายฝน
เธอลุกขึ้นแล้วพุ่งออกจากห้องนอน
หลินเจ๋อกำลังนั่งหน้าบึ้งอยู่ในห้องนั่งเล่น เขาหยิบไอศกรีมถั่วเขียวสองแท่งที่ยังมีห่อหุ้มอยู่มาประคบแก้มแดงบวมของตัวเอง ท่าทางชวนขำสุด ๆ
พี่บ้าตาย
มือหนักชะมัด
ต้องคิดว่าเขาเป็นไอ้สารเลวแน่ ๆ
มีปัญญาก็ไปต่อยไอ้สารเลวนั่นสิ มาตีเขาทำไม อัดอั้นชะมัด
ฮึ!
ชาตินี้อย่าหวังว่าเขาจะคุยด้วยอีก
จู่ ๆ หลินเจ๋อก็เห็นหลินหร่านวิ่งออกมาจากห้องนอน ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา ใจเขากระตุกวูบ
จากนั้นความโกรธที่กลั้นไว้ก็พลุ่งขึ้นมา
“พี่ ไอ้สารเลวเย่หนิงทำอะไรพี่กันแน่? ผมจะไปอัดมัน!”
“ไม่ ไม่ใช่เพราะเขาหรอก”
“แล้วร้องไห้ทำไม?”
พอได้ยินคำตอบ หลินเจ๋อก็รู้สึกว่าแก้มตัวเองเจ็บหนักกว่าเดิม
หลินหร่านเช็ดน้ำตา สูดจมูกแล้วตอบว่า “ฉันแค่…ฝันว่าเธอตายไปแล้ว”
หลินเจ๋อ “……”
ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนโดนพี่ด่าอีกแล้วนะ?
เขาถามออกไปอย่างเลื่อนลอยว่า “พี่ ฝันว่าผมตายคนเดียว หรือคนอื่นก็ตายด้วย? คนที่โรงเรียนเราเป็นอะไรกันไหม? ผู้อำนวยการยังสบายดีหรือเปล่า? ครูประจำชั้นยังอยู่ไหม?”
หลินเจ๋อ เด็กหนุ่มวัย 17 ปี นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสองผู้เรียนห่วย เป็นนักกีฬาที่สมองกลวงแต่ร่างกายแข็งแรง คนที่เขากลัวที่สุดในชีวิตคือครูประจำชั้นกับผู้อำนวยการ นี่คิดจะลากพวกเขาไปตายด้วยหรือไง?
หลินหร่านกะพริบตาไล่น้ำตากลับเข้าไป แล้วกลอกตามองน้องชายจอมเพี้ยน ก่อนถามว่า “พ่อกับแม่ล่ะ?”
“พ่อกับแม่เหรอ? พี่มึนไปแล้วหรือไง พวกท่านต้องอยู่ที่ร้านสิ วันนี้วันหยุด ร้านยุ่งจะตาย”
หลินหร่านถึงนึกขึ้นได้ทันที ใช่แล้ว วันนี้วันหยุด พ่อกับแม่อยู่ช่วยงานที่ร้าน
พ่อของหลินหร่านชื่อหลินอี่หนาน เป็นผู้จัดการบริษัทการเงิน ส่วนแม่ชื่ออันซิน เปิดซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดกลางของตัวเอง ถึงกิจการจะสู้ซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ ๆ ไม่ได้ แต่วันหยุดคนก็ยังแน่นร้าน
พ่อเป็นผู้จัดการบริษัทการเงิน รายได้ดีมากก็จริง แต่วันหยุดเขาก็ยังไปช่วยแม่ที่ร้าน
คำพูดติดปากของพ่อคือ เมียตัวเองก็ต้องดูแลเอง
ตราบใดที่วันหยุดไม่ต้องทำงานล่วงเวลา เขาก็จะไปช่วยแม่ของหลินหร่านที่ร้าน ปล่อยให้ลูกสองคนอยู่บ้านตามลำพัง
เพราะอย่างนั้น ตอนนี้ที่บ้านจึงเหลือแค่พี่น้องสองคน
“พี่ ตีผมแล้วไม่คิดจะขอโทษหน่อยเหรอ?”
หลินเจ๋อเบิกตากลมโตฉ่ำน้ำ จ้องพี่สาวอย่างตัดพ้อ
แต่หลินหร่านไม่ได้สนใจคำถามของหลินเจ๋อ เพราะสายตาของเธอถูกอาหารเช้าจัดเต็มบนโต๊ะกินข้าวดึงดูดไว้หมดแล้ว
นมถั่วเหลือง ปาท่องโก๋ เสี่ยวหลงเปา ไข่ต้มชา และแป้งทอดต้นหอม
ซู้ด!
คิดถึงของพวกนี้แทบตาย!
นมถั่วเหลืองหอมเข้มข้น ปาท่องโก๋ก็อร่อย เสี่ยวหลงเปากับไข่ต้มชาคำเดียวหมด ส่วนแป้งทอดต้นหอมก็กรอบหอมสุด ๆ อร่อยเหลือเกิน
เธออยู่ในวันสิ้นโลกมาตั้งหลายปี จนลืมไปแล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้กินของอร่อยหอมหวานแบบนี้คือตอนไหน
หลินหร่านกินอาหารเช้าไปพลาง ทบทวนเรื่องสำคัญในใจไปพลาง อีกสามเดือนวันสิ้นโลกก็จะมาถึงแล้ว จากนี้เธอควรเตรียมตัวรับมือกับวันสิ้นโลกที่กำลังจะมาถึงอย่างไรดี?
ไม่ต้องสงสัยเลย สิ่งสำคัญที่สุดคือกักตุนเสบียง
ชาติก่อนเธอทนใช้ชีวิตอย่างขาดแคลนทั้งเสื้อผ้าและอาหารมามากพอแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะขาดของกันหนาว เสี่ยวเจ๋อก็คงไม่ตาย
ตอนนั้นเสี่ยวเจ๋อรู้ความมาก เขายกของกันหนาวทั้งหมดให้พวกเธออย่างใส่ใจ บอกว่าตัวเองเป็นนักกีฬา ร่างกายแข็งแรง แต่ตอนนั้นอุณหภูมิต่ำถึงลบ 40 องศาเชียวนะ
เพียงไข้หวัดเล็ก ๆ ที่เกิดจากการหนาวสั่น ก็ทำให้เขาต้องจากไปตลอดกาลในฤดูหนาวหลังวันสิ้นโลกปีนั้น
หลินเจ๋อมองหลินหร่านที่กำลังกินอาหารเช้าอย่างเอร็ดอร่อย ยิ่งมองก็ยิ่งโกรธ
ดูท่าทางไร้หัวใจของเธอสิ เสี่ยวหลงเปาคำหนึ่ง ปาท่องโก๋ชิ้นโตอีกคำ กินเอร็ดอร่อยเสียจนลืมขอโทษเขาไปแล้ว
ที่สำคัญ เธอกินส่วนของเขาหมดเกลี้ยง!
ฮือ ๆ!
พี่สาวน่ารังเกียจ
น่าโมโหจริง ๆ!
ต่อไปนี้จะไม่คุยกับเธออีกแล้ว
เขาจะทำให้เธอได้ลิ้มรสความรู้สึกที่ต้องเสียเขาซึ่งเป็นน้องชายแสนน่ารักไป
หลินเจ๋อสะบัดหน้าเดินเข้าห้องตัวเองด้วยความขุ่นเคือง แต่ไม่ทันสังเกตว่าในวินาทีที่เขาหันหลังเข้าห้อง หลินหร่านก็หายวับไปจากจุดเดิม
หลินหร่านสาบานได้ว่า เธอแค่กินอิ่มเกินไปจนเรอ จากนั้นก็รู้สึกว่าทั่วร่างเต็มไปด้วยพลัง แล้วพลังงานคุ้นเคยสายหนึ่งก็เริ่มเคลื่อนไหวขึ้นมา พอสายตาพร่ามัว เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
ภาพเบื้องหน้าคือทุ่งหญ้าเขียวขจี ลำธารสายเล็กไหลอยู่ไม่ไกลออกไป ส่วนไกลกว่านั้นเป็นป่าทึบ
หลินหร่านเห็นภาพนี้แล้วใจก็ปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์
ที่นี่…คือมิติของเธอหรือ?
พลังมิติของเธอกลับมาเกิดใหม่พร้อมกับเธอด้วยหรือ?
ช่วงปลายปีแรกหลังวันสิ้นโลก เชื้อไวรัสซอมบี้อันน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้น
ส่วนคนธรรมดาที่ไม่ติดเชื้อไวรัสซอมบี้ บางคนกลับปลุกพลังพิเศษหลากหลายชนิดขึ้นมาได้ พลังสายมิติเป็นหนึ่งในพลังที่หายากที่สุด
ผู้มีพลังมิติสามารถเก็บเสบียงได้จำนวนมาก จึงกลายเป็นเป้าหมายที่ฐานที่มั่นและองค์กรต่าง ๆ พากันแย่งชิงตัว
แน่นอนว่าพลังพิเศษที่หายากเช่นนี้ย่อมทำให้คนอื่นหมายปองด้วย
อย่างเช่นพวกนักวิทยาศาสตร์คลั่งที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้น
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ความโกรธก็พลุ่งขึ้นในใจหลินหร่าน เธอแทบอยากฆ่าไอ้พวกสารเลวที่ทำร้ายเธอในชาติก่อนให้หมด แล้วก็พบว่าทั่วร่างเริ่มมีประกายไฟสีม่วงแลบออกมา
ซ่า ๆ ๆ!
เปรี๊ยะ ๆ!
หลินหร่านจ้องสายฟ้าที่ผุดออกมาจากปลายนิ้วไม่หยุด หัวใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนยากจะบรรยาย
“พลังพิเศษสายฟ้าของฉัน…กลับมาพร้อมกับฉันด้วยจริง ๆ!”