เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดา พนักงานสาวก็รีบรู้กาลเทศะและยอมอ่อนข้อทันที “ขะ...ขอโทษค่ะ ฉันจะจัดการให้เดี๋ยวนี้”
อีกฝ่ายเป็นผู้มีพลังพิเศษ ไม่ใช่คนที่เธอจะละเลยได้ตามใจชอบ
พนักงานสาวไม่กล้าคิดฟุ้งซ่านอีก เธอค้นข้อมูลในคอมพิวเตอร์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นพูดว่า “ขอโทษค่ะ ตอนนี้เหลือวิลล่าแค่หลังเดียว อยู่เขตเอ หมายเลข 12 คุณต้องการไหมคะ?”
“เอา”
ขอแค่มีให้ก็พอ หลินหร่านไม่เลือกมาก
แต่ตอนที่พนักงานสาวกำลังกดยืนยัน จู่ ๆ ก็มีคนเข้ามาแทรก
“ขอโทษนะ ขอแทรกคิวหน่อย เสี่ยวหย่า จัดการให้พวกเราก่อน ขอวิลล่าหนึ่งหลัง เช่าหนึ่งปี รูดบัตรฉันเลย”
เสียงผู้หญิงไพเราะดังขึ้นจากด้านหลังหลินหร่าน ทว่ากลับทำให้ทั้งร่างของเธอสั่นสะท้าน
ความทรงจำในอดีตเกาะกินเธอราวกับหนอนกระดูก ค่อย ๆ กัดแทะร่างกายทีละนิด
เสียงนี้...เธอเคยได้ยินนับครั้งไม่ถ้วนจากวิทยุกระจายเสียง
และในความทรงจำ เธอก็ย้อนนึกถึงมันซ้ำแล้วซ้ำเล่านับครั้งไม่ถ้วน
เธอค่อย ๆ หันกลับไป แล้วก็เห็นเจ้าของเสียง
ใบหน้านั้นสดใสเจิดจ้าไม่ต่างจากในความทรงจำ ทั่วร่างแผ่ความมีชีวิตชีวาและความมั่นใจของวัยสาวออกมา
ท่าทางที่เธอโบกมือแนะนำอะไรบางอย่างให้คนข้างกาย ช่างเหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิด ตอนที่เธอฉีดยาน่ากลัวสารพัดให้หลินหร่านซึ่งนอนหมดหนทางอยู่บนเตียงทดลอง
ความเกลียดชังอันเข้มข้นพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก
หลินหร่านกำมือแน่นจนเจ็บ บอกตัวเองให้อดทน ถึงข่มความคิดที่อยากฆ่าคนเอาไว้ได้