ครอบครัวของหลินหร่านเดินตามแผนที่มาจนถึงศูนย์แลกคะแนน
เดิมศูนย์แลกคะแนนเคยเป็นศูนย์บริการนักท่องเที่ยวมาก่อน โถงกว้างสะอาดสว่างไสว ถึงขั้นยังมีพนักงานทำความสะอาดคอยกวาดถูไม่หยุด
แต่ต่างจากก่อนวันสิ้นโลก พนักงานทำความสะอาดในตอนนั้นล้วนเป็นคนอายุมาก
ส่วนพนักงานที่นี่กลับยังสาวและสวย
ในยุคพิเศษเช่นนี้ งานนี้คงเป็นที่ต้องการและแย่งกันไม่น้อย
ถึงอย่างไร คนธรรมดาที่ไม่มีพลังพิเศษก็หาเลี้ยงชีพในยุคนี้ได้ยากเหลือเกิน
ศูนย์แลกคะแนนคึกคัก มีผู้คนเดินเข้าออกขวักไขว่
หลินหร่านเห็นป้ายบอกทางที่แขวนอยู่ จึงรู้ว่าที่นี่ไม่ได้มีแค่บริการแลกคะแนน แต่ยังให้เช่าบ้านและรับชำระค่าน้ำค่าไฟด้วย
เช่นเดียวกับตอนอยู่ตรงทางเข้าเมืองเมื่อครู่ ทันทีที่ครอบครัวของหลินหร่านปรากฏตัว พวกเขาก็ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน
ต่างจากคนที่อยู่นอกเมือง คนส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในเมืองแต่งตัวสะอาดเรียบร้อย
แต่ไม่มีใครมีความสามารถหรือมีเสบียงเหลือพอจะเลี้ยงสัตว์เลี้ยง
ก่อนวันสิ้นโลก หลายคนที่นี่เคยคลั่งไคล้แมวหมา ชอบพวกมันจนแทบถอนตัวไม่ขึ้น
น่าเสียดายที่พวกเขาแบกรับความฟุ่มเฟือยเช่นนั้นไม่ไหว
ตอนหิวจนทนไม่ไหว พวกเขาไม่จับสัตว์เลี้ยงที่เลี้ยงไว้มากินก็นับว่ามีเมตตาแล้ว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเลี้ยงพวกมันต่อไป
แต่คนกลุ่มนี้กลับเลี้ยงหมาอ้วนตัวใหญ่ขนาดนั้น แถมยังมีแมวอ้วนอีกสองตัว
ต้องใช้เสบียงไปเท่าไรกันนะ พวกเขามีของกินเหลือเฟือขนาดไหนกัน