ลั่วซิงซิงถูกจางฮวนช่วยกลับมา
เมื่อวานเธอหมดสติอยู่ท่ามกลางหิมะและอากาศหนาวจัด เกือบแข็งตายอยู่แล้ว
โชคดีที่จางฮวนออกไปข้างนอกแล้วเห็นเข้า พอเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิง นอนเดียวดายอยู่บนพื้น จึงช่วยเธอกลับมา
ไม่อย่างนั้นเธอคงแข็งตายไปแล้ว
หลังจากฟื้นขึ้นมาเมื่อวาน เธอก็มีไข้ และจางฮวนเป็นคนดูแลเธอมาตลอด
ลั่วซิงซิงถูกหลอกและทรยศซ้ำแล้วซ้ำเล่า วันนี้พอได้สติและรู้ว่าสถานที่แห่งนี้สร้างขึ้นโดยจางฮวน เพื่อรับผู้หญิงกับเด็กเข้ามาพักพิงและให้ความช่วยเหลือ
ความรู้สึกพึ่งพาและซาบซึ้งในตัวจางฮวนก็พุ่งถึงขีดสุด
ตอนนี้พอเห็นหลินหร่านกับหลินเจ๋อและคนอื่น ๆ มาช่วยเหลือพวกจางฮวน
ทั้งยังสนิทสนมกับจางฮวนมากขนาดนี้
เธอจึงไม่ได้ระแวดระวังพวกเขามากนัก
เพราะอย่างนั้น ตอนหลินหร่านถามถึงเบาะแสของลั่วเซียงซือ เธอถึงได้พูดออกมาอย่างเย้ยหยันตัวเองเช่นนั้น
พอได้ยินลั่วซิงซิงพูดแบบนั้น จางฮวนก็เดินเข้าไปตบไหล่เธอเบา ๆ
“ตอนนี้ตั้งใจพักฟื้นให้ดีเถอะ ผู้ชายสารเลวกับพี่สาวที่ทรยศเธอ จะสำคัญไปกว่าร่างกายตัวเองได้ยังไง”
ลั่วซิงซิงไม่ตอบ เพียงก้มหน้าอยู่เช่นนั้น
หลินเจ๋อมองท่าทางของลั่วซิงซิงอย่างประหลาดใจ ก่อนถามว่า “ทำไมพี่สาวเธอถึงแย่งแฟนเธอล่ะ พวกเธอสองคนไม่ได้สนิทกันดีหรอกเหรอ?”
ลั่วซิงซิงยิ้มเย็น “สนิทกันดีเหรอ? หมายถึงตอนไหนกัน ฉันจำไม่ได้แล้ว
ตอนนี้ฉันแค่อยากกระชากเอ็น ฉีกกระดูกเธอเป็นชิ้น ๆ”
หลินเจ๋อ “……”
ฟังแล้วเหมือนความสัมพันธ์ของสองคนนั้นจะแย่มากสินะ
จางฮวนถามว่า “เสี่ยวเจ๋อ เธอรู้จักซิงซิงมาก่อนเหรอ?”
หลินเจ๋อพยักหน้า “เมื่อก่อนเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน”