เธอน่าจะนึกถึงเรื่องนี้ได้ตั้งนานแล้ว เมื่อวานคงโกรธจนหน้ามืดจริง ๆ
ลั่วซิงซิงหันไปพูดกับหลินหร่านว่า “เธอไม่ได้อยู่คนเดียว ฉันคิดว่าฉันรู้แล้วว่าจะไปหาเธอที่ไหน”
ท้องฟ้ายังสว่างอยู่ ในเมื่อ ลั่วซิงซิงรู้ที่อยู่ของลั่วเซียงซือแล้ว
พวกเขาก็ไปดูกันได้พอดี
เจียงเฉินจึงขับรถออกเดินทางอีกครั้ง
คราวนี้บนรถมีจางฮวนกับลั่วซิงซิงเพิ่มมาด้วย
เมื่อมาถึงสถานที่ที่ลั่วซิงซิงบอก หลินเจ๋อถามว่า “ที่นี่คือที่ที่เธอจับลั่วเซียงซือได้ครั้งก่อนเหรอ?”
ลั่วซิงซิงพยักหน้า ชี้ไปยังตึกหลังเล็กสามชั้นที่ตั้งเดี่ยวอยู่ตรงหน้าแล้วตอบว่า “ใช่ ที่นี่แหละ”
สิ่งที่หลินหร่านคาดไม่ถึงคือ ที่นี่ไม่ใช่เขตซี แต่เป็นเขตเอ
แค่มองก็รู้แล้วว่าคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ต้องร่ำรวยหรือไม่ก็มีอำนาจ ลั่วเซียงซือไปเกาะใครเข้าอีก ถึงได้มาอยู่ในที่ดี ๆ แบบนี้
“พี่ ดูนั่นสิ นั่นคือโถงแลกเสบียงของฐานที่มั่น”
หลินหร่านมองตามทิศที่หลินเจ๋อชี้ไป แล้วก็เห็นตัวอักษรคำว่า ‘โถงแลกเสบียง’ อยู่บนอาคารฝั่งตรงข้ามจริง ๆ
“ครั้งก่อนที่ฉันมาที่นี่ ก็เพราะจะมาแลกเสบียง ถึงได้เจอลั่วเซียงซือ ตอนนั้นเธออยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง แต่ท่าทางไม่ได้สนิทสนมกันนัก
กลับดูเหมือน...”
หลินเจ๋อถามว่า “เหมือนอะไร?”
“เหมือนเจ้านายกับลูกน้อง ใช่แล้ว เหมือนเจ้านายกับลูกน้อง
แถมลั่วเซียงซือยังเป็นเจ้านายด้วย เพราะเธอพูดกับผู้ชายคนนั้นด้วยท่าทีแย่มาก”