หลินหร่านตื่นแต่เช้า
กินข้าวเสร็จ เธอก็ห่อตัวด้วยเสื้อผ้าหนาเตรียมออกไปข้างนอก
“พี่จะไปไหน พาผมไปด้วยสิ”
ในฐานะผู้ติดตามตัวยงของพี่สาวตัวเอง หลินเจ๋อจะไม่ตามไปได้ยังไง
แต่หลินหร่านไม่ค่อยอยากพาหลินเจ๋อไปด้วย
ไม่ใช่เพราะคิดว่าเขาน่ารำคาญ แต่ข้างนอกหนาวเกินไป
เธอกลัวว่าเขาจะหนาวจนป่วย
ยิ่งมีเงามืดจากชาติที่แล้วคอยหลอกหลอน หากออกไปกับเธอแล้วหลินเจ๋อเป็นหวัดขึ้นมา เธอคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต
“เสี่ยวเจ๋อ อยู่พักผ่อนที่บ้านดี ๆ เถอะ ข้างนอกหนาวมาก อย่าออกไปเลย”
หลินหร่านเกลี้ยกล่อมเขาด้วยความหวังดี
“พี่ ผมไม่กลัวหนาว” หลินเจ๋อรีบขยับเข้ามาใกล้ พลางยิ้มบอก “ผมเตรียมตัวพร้อมแล้ว”
พูดจบ เขาก็รูดเสื้อขนเป็ดของตัวเองออกให้หลินหร่านเห็นว่าเตรียมตัวมาอย่างไร
ใต้เสื้อขนเป็ดของเขามีแผ่นให้ความร้อนแปะอยู่เต็มไปหมด
หลินหร่าน “...ไม่กลัวร้อนหรือไง?”
มีเตาหลายเตาจุดพร้อมกัน แถมยังใส่เสื้อผ้าหนาเตอะ แล้วยังแปะแผ่นให้ความร้อนอีกตั้งมากมาย
เขาไม่ร้อนจริง ๆ เหรอ?
หลินเจ๋อเช็ดเหงื่อบาง ๆ บนหน้าผากแล้วพูดว่า “ผมกลัวหนาว แต่ไม่กลัวร้อน พี่ แบบนี้ผมออกไปกับพี่ได้แล้วใช่ไหม”
หลินหร่าน “ไม่ได้ ฉันจะออกไปกับพี่เจียงของนายก็พอ ก่อนที่ช่วงหนาวจัดจะผ่านไป ถ้าไม่มีธุระจำเป็นก็อย่าออกจากบ้าน”
“ไม่เอานะพี่ ทำไมพี่ทำกับผมแบบนี้
พี่เผด็จการเกินไปแล้ว พ่อแม่ช่วยพูดให้ผมหน่อยสิ พี่ผมเป็นอะไรไปเนี่ย”
หลินเจ๋ออยากตามหลินหร่านไปด้วยจริง ๆ ถึงกับไม่สนภาพลักษณ์และใช้ลูกอ้อน