เธอรู้อยู่แล้วว่าไม่ควรเชื่อใจผู้ชายเฮงซวยคนนั้น
เชื่อผู้ชายเมื่อไร ไม่มีทางจบดี เธอควรรู้ตั้งนานแล้ว
เธอเคยคิดว่าจูเจิ้นเป็นคนดี เป็นความอบอุ่นเพียงน้อยนิดที่เธอมีในวันสิ้นโลก
แต่เขากลับพาลั่วเซียงซือหนีไป
พาผู้หญิงที่เธอเกลียดที่สุดหนีไป
ฮ่า ๆ น่าขันสิ้นดี
เธอไม่น่าไปควานหาความหวานจากเศษแก้วเลย
ลั่วซิงซิงเดินอย่างไร้จุดหมายอยู่บนถนน อากาศหนาวเหน็บ และหัวใจของเธอยิ่งหนาวเย็นกว่า
เธอไม่รู้ว่าอนาคตของตัวเองอยู่ที่ไหน
แก้แค้นงั้นหรือ?
แต่ลั่วเซียงซือหายตัวไปแล้ว
แถมผู้ชายของเธอเองก็จากไปด้วย
สุดท้ายเธอก็สู้ลั่วเซียงซือไม่ได้จริง ๆ ไม่ว่าจะความโหดเหี้ยมหรือความหน้าด้าน
ทั้งที่จับตัวได้แล้วแท้ ๆ แต่เธอกลับใจไม่แข็งพอจะฆ่าอีกฝ่าย
สุดท้ายจึงผลักตัวเองให้กลายเป็นแบบนี้
หึ ๆ
คนใจอ่อนเกินไป สมควรตายที่สุดจริง ๆ
เธอสมควรตาย เธอนี่แหละสมควรตายที่สุด!
ทันใดนั้นลมกระโชกแรงพัดปะทะลั่วซิงซิง เธอจามเสียงดังขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
คราวนี้เธอถึงเพิ่งรู้ว่าตอนรีบร้อนออกจากบ้าน สวมเสื้อผ้ามาน้อยไปหนึ่งตัว
ความหนาวเหน็บที่จู่โจมกะทันหันทำให้ลั่วซิงซิงกอดตัวเองแน่น
วินาทีนั้นเธอตระหนักอย่างแรงกล้าว่าตัวเองไม่อยากตาย
ใช่แล้ว
คนที่สมควรตายไม่ใช่เธอมาตั้งแต่แรก
เธอทำอะไรผิดงั้นหรือ?
คนที่ทำร้ายและทรยศเธอยังมีชีวิตอยู่ เธอจะตายได้อย่างไร
เธอต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี พยายามเลื่อนระดับพลัง
แล้วแก้แค้นให้ตัวเอง
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ลั่วซิงซิงก็เลิกคิดวนเวียน กอดร่างผอมบางของตัวเองไว้แล้ววิ่งกลับบ้าน